ี่ริมน้ำแล้วตักน้ำอ่างหนึ่งยกมาที่ข้างกายเจ้าอ้วนชวี ยื่นมือจะไปเปลื้องเสื้อผ้าของเจ้าอ้วนชวี
“อ๊า… โยวเย่ว์ เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ!” เจ้าอ้วนชวีเห็นซือหม่าโยวเย่ว์เปลื้องเสื้อผ้าของตนแล้วก็ร้องเสียงแหลมออกมาโดยสัญชาตญาณพลางยกสองมือขึ้นปิดหน้าอก
ซือหม่าโยวเย่ว์สีหน้าถมึงทึง เจ้านี่จะตอบสนองใหญ่โตถึงเพียงนี้ไปทำไมกัน!
“ถ้าเจ้ารู้สึกว่าดึงรั้งบาดแผลแล้วมันไม่เจ็บ เจ้าจะรั้งบาดแผลเช่นนี้ต่อไปข้าก็ไม่ว่าหรอกนะ” เธอพูดพลางเหลือบมองบาดแผลบนร่างของเจ้าอ้วนชวีปราดหนึ่ง
เจ้าอ้วนชวีจึงค่อยนึกถึงบาดแผลบนร่างตนขึ้นมาได้เมื่อได้ฟังคำพูดของเธอ การขยับเมื่อครู่นี้ทำให้บาดแผลทวีความเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นจนอดที่จะร้องโอดโอยขึ้นมามิได้
ซือหม่าโยวเย่ว์ดึงมือของเขาลงแล้วใช้กรรไกรตัดเสื้อผ้าของเขาออก เผยให้เห็นบาดแผลบนหัวไหล่และแผ่นหลังของเขา
แน่นอนว่ากรรไกรเล่มนั้นก็คือหลิงหลงที่แปลงร่างมาอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจนั่นเอง นางคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเหตุใดเจ้านายจึงเอาแต่ให้นางแปลงเป็นอาวุธหน้าตาแปลกประหลาด ทั้งยังไม่มีประโยชน์อันใดอีกด้วยเล่า
เพื่อความสะดวก ซือหม่าโยวเย่ว์จึงตัดเสื้อเจ้าอ้วนชวีออกหมด หลังจากนั้นก็หยิบเอาผ้าฝ้ายผืนหนึ่งออกมาชุบน้ำในอ่าง เช็ดล้างคราบเลือดบริเวณบาดแผลออกจนสะอาด พลางหยิบเอายาผงขวดหนึ่งออกมาโรยจนทั่วบาดแผลของเขา ก่อนจะใช้แถบผ้าพันแผลให้เขาเป็นลำดับสุดท้าย
เว่ยจือฉีกลับมาจากการล้างรอยเลือดบนเ
