นึ่งก็ยิ้มให้พวกเขาก่อนเอ่ยว่า “พวกเจ้าก็หมายตาสถานที่แห่งนี้เช่นกันใช่หรือไม่ ที่นี่ก็ใหญ่โตอยู่นะ พวกเรามารวมตัวกันอยู่ที่นี่ก็ได้ ถ้าหากพวกเจ้าไม่รังเกียจก็ตั้งที่พักที่อีกฟากหนึ่งได้เลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองคนอื่นๆ ปราดหนึ่งเป็นเชิงถามความเห็นของพวกเขา
“ก็คงต้องเป็นเช่นนี้กระมัง” โอวหยางเฟยพูด “ถึงอย่างไรก็เพียงแค่คืนเดียวเท่านั้นเอง”
เป่ยกงถังไม่พูดอะไรแล้วหยิบเอากระโจมของตนเองออกมาเตรียมตัวจัดแจงที่พัก
“โอวหยางพูดได้ไม่ผิดเลย ถึงอย่างไรก็เพียงแค่คืนเดียวเท่านั้น เพียงแค่ครู่เดียว” เว่ยจือฉีพูด
เมื่อเห็นว่าทุกคนเห็นด้วยกันหมด ซือหม่าโยวเย่ว์และเจ้าอ้วนชวีก็หยิบเอากระโจมของตนเอง
ออกมาเช่นเดียวกันแล้วกางกระโจมตามวิธีการที่ทางร้านบอก หลังจากทำเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงค่อยหยิบเตียงใหญ่หลังหนึ่งออกมาจากภายในแหวนเก็บวัตถุแล้ววางไว้ตรงกลางกระโจม
“โอ้… เจ้าออกจากบ้านก็ยังพกเตียงใหญ่โตเช่นนี้มาด้วยหรือ!” เมื่อเจ้าอ้วนชวีที่จัดการข้าวของของตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้วเห็นเตียงขนาดใหญ่ของเธอก็ตะลึงงันไปในทันที
ซือหม่าโยวเย่ว์สะดุ้งโหยงเพราะปฏิกิริยาของเจ้าอ้วนชวีจึงถลึงตาใส่เขาที่หนึ่งแล้วพูดว่า “นี่มันมีอะไรให้น่าตกใจเล่า พวกเจ้ามิได้ทำเช่นนี้กันหรอกหรือ”
เจ้าอ้วนชวีเบ้ปากก่อนจะพูดว่า “พวกเราจะไปหาพื้นที่ใหญ่โตเช่นนั้นมาวางเตียงขนาดใหญ่โตถึงเพียงนี้จากไหนกันเล่า!”
“หืม” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เข้าใจ หร
