ือว่าแหวนเก็บวัตถุของพวกเขามีขนาดเล็กมาก
“แหวนเก็บวัตถุของพวกเราก็ใหญ่พอๆ กับห้องห้องหนึ่งเท่านั้นเอง ถ้าหากวางเตียงขนาดใหญ่เช่นนี้ก็คงไม่ต้องพกของอื่นๆ กันแล้วล่ะ” เจ้าอ้วนชวีมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างเศร้าสร้อย เป็นคุณชายแห่งจวนแม่ทัพมันดีอย่างนี้นี่เอง แหวนเก็บวัตถุนี้จะต้องใหญ่กว่าของตนหลายเท่าเลยทีเดียว
“เจ้าแหวนเก็บวัตถุนี่มิได้มีขนาดใหญ่เท่าๆ กันหมดหรอกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
เจ้าอ้วนชวีกลอกตาใส่ซือหม่าโยวเย่ว์ทีหนึ่งแล้วพูดว่า “แหวนเก็บวัตถุจะมีขนาดใหญ่เท่ากันหมดได้อย่างไรเล่า! แหวนเก็บวัตถุธรรมดาทั่วไปมีขนาดแค่หนึ่งหรือสองลูกบาศก์เท่านั้นเอง อย่างของข้าก็มีขนาดพอๆ กับห้องห้องหนึ่งเท่านั้น ก็นับว่าดีมากแล้ว”
เมื่อได้ฟังคำพูดของเจ้าอ้วนชวี ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ลูบแหวนเก็บวัตถุบนนิ้วมือ นี่คือสิ่งที่ซือหม่าเลี่ยมอบให้หลังจากที่เธอฝึกยุทธ์ได้แล้ว บอกว่าเป็นสิ่งที่ท่านพ่อทิ้งเอาไว้ให้เธอ หลังจากนั้นก็ใช้งานมันมาโดยตลอด ดูเหมือนว่ามันจะมีพื้นที่ขนาดเทียบเคียงได้กับคฤหาสน์หรูหลังหนึ่งเลยทีเดียว เธอไม่กล้าคิดเลยว่าบิดาของเธอทิ้งสิ่งของระดับใดเอาไว้
“เอาล่ะ เก็บท่าทีราวกับภรรยาผู้เศร้าโศกของเจ้าไปเสีย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ในภายหน้าหากมีโอกาส หาอันใหญ่ๆ ให้เจ้าก็ใช้ได้แล้วนี่ พวกเราไปดูกันหน่อยดีกว่าว่าพวกโอวหยางเป็นอย่างไรกันบ้างแล้ว”
ตอนที่พวกเขาออกไป เว่ยจือฉีและเป่ยกงถัง รวมทั้งโอวหยา
