งเฟยต่างก็นั่งสนทนากันอยู่ตรงกลางพื้นที่ตั้งที่พักแรมแล้ว
ทั่วทุกหนแห่งของพื้นที่ที่พวกเขาเลือกล้วนเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ กิ่งก้านใบอันแน่นทึบรวมตัวกันเป็นแผ่นเดียว ส่วนลำต้นของต้นไม้ด้านล่างนั้นหาได้ยากยิ่ง มองแล้วโปร่งโล่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ทหารรับจ้างเหล่านั้นก็จัดแจงที่พักของตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกัน พวกเขาจับกลุ่มรับประทานมื้อเย็นกันกลุ่มละสองสามคน
“โยวเย่ว์ เจ้าจัดที่พักเรียบร้อยแล้วหรือ” เว่ยจือฉีโบกมือไปทางซือหม่าโยวเย่ว์
“อื้ม” ซือหม่าโยวเย่ว์มองประเมินทหารรับจ้างเหล่านั้น ชายหนุ่มผู้พูดชักชวนให้มาตั้งที่พักก่อนหน้านี้สัมผัสสายตาของเธอได้จึงหันหน้ามายิ้มให้เธอ จากนั้นก็หันกลับไปสนทนากับกลุ่มของตัวเองต่อ
หลังจากพวกซือหม่าโยวเย่ว์สนทนากันเสร็จแล้วชายหนุ่มผู้นั้นก็ยืดกายลุกขึ้นก่อนจะประสานมือคำนับพวกเขาห้าคน “ข้าคือชิงอู๋หยาแห่งกลุ่มทหารรับจ้างชิงซาน ทุกท่านคงมาที่เทือกเขาผู่สั่วเป็นครั้งแรกกระมัง”
“ใช่แล้ว คุณชายชิงมีธุระอันใดหรือ” เว่ยจือฉีตอบกลับ
“ดูเหมือนว่าข้าจะเดาถูกสินะ” ชิงอู๋หยายิ้มพลางพูดว่า “ข้าเพียงแค่เห็นพวกเจ้าตั้งที่พักแรมกันมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้แล้วยังไม่เริ่มกินมื้อเย็นกันเลย จึงอยากจะเตือนพวกเจ้าสักหน่อยว่าเนื่องจากในป่าแห่งนี้มีต้นไม้ใหญ่จำนวนค่อนข้างมาก ฟ้ามืดค่อนข้างไว ดังนั้นพวกเจ้าก็ควรจะกินข้าวเย็นกันให้เร็วสักหน่อย มิฉะนั้นก็จะมืดสนิทเลยนะ”
“เ
