อฉีประสานสายตากัน ก่อนจะยักไหล่แล้วติดตามไปด้วย
“ใช่แล้ว จือฉี พวกเจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าที่แท้แล้วภารกิจของพวกเราคือสิ่งใดกันแน่!” จากนั้นพวกเขาก็มาถึงยังสมาคมปรมาจารย์วิญญาณ ซือหม่าโยวเย่ว์จึงนึกขึ้นมาได้ว่าระยะนี้ตนมัวแต่ยุ่งอยู่กับการฝึกยุทธ์และการหลอมยาจนลืมถามถึงเรื่องเกี่ยวกับภารกิจไปอย่างสิ้นเชิง
เว่ยจือฉีตบหน้าผากทีหนึ่งแล้วพูดอย่างหงุดหงิดอยู่บ้างว่า “ดูสิ ข้าก็ลืมบอกเรื่องภารกิจของพวกเรากับเจ้าไปเสียสนิทเลย ภารกิจของพวกเราในครั้งนี้ก็คือการรวบรวมเครื่องยาจำนวนหนึ่ง”
“เครื่องยาหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ประหลาดใจ หากต้องการเครื่องยา ก็แค่ตรงไปซื้อที่ร้านขายยาก็ใช้ได้แล้วนี่นา เพราะเหตุใดจึงต้องให้พวกเขาไปเสาะหามาด้วยเล่า
“อันที่จริงการเสาะหาเครื่องยานี้เป็นเพียงแค่ภารกิจผิวเผินเท่านั้น” เจ้าอ้วนชวีพูด “วิทยาลัยอยากจะให้อาศัยตอนที่เสาะหาเครื่องยาในการฝึกฝนตนเอง เพราะเครื่องยาที่พวกเราต้องไปหากันนั้นมีแค่ที่เทือกเขาผู่สั่วเพียงที่เดียวเท่านั้น ซึ่งที่นั่นมีอสูรปีศาจอยู่มากมาย ถ้าหากได้พบพวกมันบ้างก็จะช่วยยกระดับจากประสบการณ์ตรงของตัวเองอีกด้วย”
เมื่อได้ยินว่าเทือกเขาผู่สั่ว ซือหม่าโยวเย่ว์ก็สะเทือนอารมณ์อยู่บ้าง ดูเหมือนว่าตนเพิ่งจะกลับมาได้เพียงแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น ก็ต้องกลับไปที่นั่นอีกแล้ว
“ไปกันเถิด พวกเราจะไปที่เมืองใกล้ๆ เทือกเขาผู่สั่วผ่านทางค่ายกลนำส่ง” เมื่อถึงคราวขอ
