ข้าจะต้องส่งเจ้าไปพบท่านพญายมให้จงได้ การได้เห็นเจ้ากระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้ามันช่างเสียสายตาจริงๆ”
“อืม เจ้าพูดได้ไม่ผิดเลย การเห็นเจ้ากระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้ามันช่างเสียสายตาออกจะตายไป ในเมื่อพวกเรามีจุดประสงค์เดียวกัน เช่นนั้นก็อย่ามัวเปลืองน้ำลายกันอยู่เลย ลงมือเสียทีเถิด!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบแล้วก็หันหลังออกวิ่ง
“คิดจะวิ่งหนีหรือ สกัดนางเอาไว้!” น่าหลานฉีเห็นซือหม่าโยวเย่ว์วิ่งก็คิดว่าเธออยากจะหนี จึงให้คนที่ขวางอยู่อีกฟากหนึ่งของตรอกปิดทางหนีเธอเอาไว้
คนคุ้มกันผู้นั้นเห็นซือหม่าโยวเย่ว์วิ่งมาด้วยความรวดเร็วจึงสะดุ้งคราหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าคนไร้ค่าผู้นี้จะวิ่งจากกลางตรอกมาถึงตรงหน้าตนได้ในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ
ขณะที่เขากำลังฟังคำสั่งของน่าหลานฉี ก็เริ่มต้นรวบรวมปราณวิญญาณไปด้วย ตอนที่กำลังประหลาดใจอยู่นั้นก็ไม่ลืมที่จะโยนลูกพลังปราณวิญญาณเข้าใส่ซือหม่าโยวเย่ว์ด้วย
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเห็นลูกพลังวิญญาณที่พุ่งเข้ามาแล้วร่างกายก็ขยับไหว เธอวิ่งตามแนวกำแพงมาหลายก้าวใหญ่ หลบเลี่ยงการโจมตีของลูกพลังวิญญาณไปได้
“ปึง…”
ลูกพลังวิญญาณระเบิดออกบนผิวดิน ฝุ่นควันตลบไปรอบทิศ
ขณะที่คนคุ้มกันผู้นั้นคิดว่าตนทำสำเร็จแล้วนั้นเอง เงาร่างของซือหม่าโยวเย่ว์ก็วิ่งออกมาจากบนกำแพง ในมือถือกริชเล่มหนึ่ง หลบเลี่ยงมาถึงตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเขา เธอตวัดกริชตรงไปที่ลำคอ
