หลังจากนั้นก็ถอยหลังออกมา
ตอนที่คนคุ้มกันผู้นั้นเห็นรอยยิ้มนั้นของซือหม่าโยวเย่ว์ เขาเกิดความหนาวเหน็บขึ้นมาในใจขุมหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าตนยังมิทันได้ตอบสนองก็รู้สึกชาที่ลำคอ จากนั้นก็มองเห็นเลือดของตัวเองพุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอ
“โครม…”
ร่างกายของเขาล้มเอนไปด้านหลัง จนสิ้นลมก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าคนไร้ค่าที่ร่ำลือกันผู้นี้สามารถหลบหลีกการโจมตีของตนไปได้อย่างไร และเพราะเหตุใดจึงรวดเร็วถึงเพียงนี้ได้ แถมมีไอสังหารอันเข้มข้นอีก เหตุใดจึงมาปรากฏอยู่ในตัวของคนไร้ค่าที่ถูกฟูมฟักเลี้ยงดูมาอย่างสูงศักดิ์ผู้นี้ได้เล่า
น่าหลานฉีออกมานอกกลุ่มฝุ่นควัน รอจนฝุ่นควันจางลงแล้วจึงค่อยไปดูซากศพของซือหม่าโยวเย่ว์ แต่คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นซือหม่าโยวเย่ว์ที่ยืนประจันหน้ากับตนอย่างไร้อาการบาดเจ็บใดๆ แม้แต่น้อย และคนคุ้มกันของตนก็นอนไร้วิญญาณอยู่ด้านหลังเธอ
“เจ้าไม่ตายหรือนี่!” เขาอุทานออกมาอย่างตกใจ
การโจมตีของคนคุ้มกันของตนเมื่อครู่นี้ ต่อให้เป็นตัวเขาเอง หากไม่ตายก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับไม่มีแม้แต่อาการบาดเจ็บเลยด้วยซ้ำ นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน!
ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้มอย่างร้ายกาจ “เจ้ายังไม่ตายเลย แล้วข้าจะตายได้อย่างไรเล่า”
“เฮอะ ถึงแม้เมื่อครู่เจ้าจะโชคดีหลบได้พ้น แต่ตอนนี้เจ้าจะไม่โชคดีเช่นนั้นอีกแล้วล่ะ!” น่าหลานฉีพูดจบแล้วก็เริ่มต้นรวบรวมปราณวิญญาณภายในร่างกาย
“
