“นั่นสิ ตอนนี้น่าหลานหลานผู้นั้นถูกขับออกจากวิทยาลัยแล้วด้วย ดูจากวิธีจัดการเรื่องราวของตระกูลน่าหลานแล้ว เกรงว่าคงไม่มีทางปล่อยน้องห้าและตระกูลของพวกเราไปอย่างแน่นอน” ซือหม่าโยวเล่อพูด
“เช่นนั้นจะมีอะไรให้น่ากังวลใจกันเล่า! พวกเขาไม่มีทางปล่อยพวกเรา พวกเราก็มิได้คิดจะปล่อยพวกเขาไปเสียหน่อยนี่!” เสียงของซือหม่าโยวหมิงดังแว่วมาจากข้างนอก
ซือหม่าโยวเล่อเห็นซือหม่าโยวหมิงเดินเข้ามาจึงเอ่ยทักทายว่า “พี่รอง ท่านกลับมาแล้วหรือ”
“อื้ม พอกลับมาแล้วก็ได้ยินเรื่องที่เจ้าเล่ามาพอดีเลย” ซือหม่าโยวหมิงพูด “ตระกูลน่าหลานนั้นอาจมาหาเรื่องน้องห้าได้ตลอดเวลาเลย ท่านปู่ ในเมื่อตอนนั้นพวกเรารับปากอีกฝ่ายแล้วว่าจะปกป้องดูแลน้องห้าเป็นอย่างดี ดังนั้นจะปล่อยให้เขาตกอยู่ในอันตรายไม่ได้”
ซือหม่าเลี่ยพยักหน้า
“ท่านปู่ พี่รอง พวกท่านกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่” ซือหม่าโยวเล่อได้ฟังบทสนทนาของทั้งสองคนแล้วก็มองพวกเขาอย่างประหลาดใจ
ซือหม่าเลี่ยและซือหม่าโยวหมิงจึงค่อยนึกขึ้นมาได้ว่าซือหม่าโยวเล่อยังอยู่ และนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่รู้ตัวตนของซือหม่าโยวเย่ว์มาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าโทสะเพียงชั่วครู่จะทำให้ลืมเลือนสิ่งนี้ไปเสียได้
ซือหม่าโยวหมิงตบบ่าซือหม่าโยวเล่อแล้วพูดอย่างแฝงนัยลึกซึ้งว่า “ความจริงแล้วน้องห้ามิใช่น้องในไส้ของพวกเราหรอกนะ”
