“ดังนั้นเจ้าจึงได้ใช้วิธีการเช่นนี้มาเรียกให้ข้าต้องออกไปอย่างนั้นน่ะหรือ” อาจารย์ใหญ่พูด
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“ผู้อำนวยการผู้นี้มีจิตใจลำเอียงคิดปกป้องน่าหลานหลาน มีเพียงแค่ท่านเท่านั้นที่หยุดเขาได้ ทว่าท่านเอาแต่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ที่นี่โดยไม่เผยตน ข้าจึงหมดหนทางอย่างไรเล่า!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางทอดถอนใจ “แต่จะว่าไปแล้ว ถ้าหากเมื่อครู่ข้าหุนหันพลันแล่นสักหน่อย หรือว่ามือไวอีกนิด ขยับมืออีกสักหน่อย…”
เมื่อเห็นสีหน้าของอาจารย์ใหญ่เข้มขึ้นเรื่อยๆ เสียงของซือหม่าโยวเย่ว์ก็เบาลงเรื่อยๆ และคำพูดสุดท้ายก็ติดอยู่ในคอหอยแล้วถูกกลืนกลับลงไป
“ข้ารับปากท่านปู่เจ้าว่าจะจัดการเรื่องนี้ของเจ้าให้เรียบร้อย คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะจับตัวคนร้ายออกมาเองได้ ตอนนี้ก็นับว่าได้ทวงความยุติธรรมให้กับเจ้าแล้ว เจ้าอยากจะทำอะไรนอกวิทยาลัยข้าไม่สนใจหรอกนะ แต่ตระกูลน่าหลานนี้มิอาจล่วงเกินได้โดยง่าย ตอนนี้ตระกูลพวกเจ้าก็เป็นปรปักษ์กับพวกเขาแล้ว จะทำอะไรเองก็ต้องระมัดระวังด้วย” อาจารย์ใหญ่พูด
ความคิดอันแยบยลของตนถูกเปิดเผยเสียแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจ จึงหัวเราะหึๆ ออกมา
อาจารย์ใหญ่โบกไม้โบกมือพลางพูดว่า “พวกเจ้าสองคนกลับไปเสียเถิด ข้ากับอาจารย์เฟิงมีเรื่องต้องคุยกันสักหน่อย”
“ขอรับ อาจารย์ใหญ่!”
ซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวเล่อออกมาแล้วก็ประสานสายตากันครั้งหนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา
