“น่าหลาน… เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย” มู่หรงอานฟังคำพูดโต้ตอบที่ดังมาจากในหินเสียงแล้วก็มองน่าหลานหลานอย่างไม่อยากเชื่อ
“ข้า…” น่าหลานหลานคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะมีของสิ่งนี้ได้ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าไร้ซึ่งหลักฐาน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่ามีหลักฐานแน่นหนาจนทำให้นางหมดคำโต้แย้ง
“ท่านผู้อำนวยการ ท่านเองก็ได้ยินคำพูดโต้ตอบนี้แล้ว เหอชิวจือเป็นเพียงแค่ผู้สมรู้ร่วมคิดเท่านั้น ส่วนคนต้นคิดคือน่าหลานหลาน เป็นนางต่างหากที่คิดจะสังหารข้า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
สีหน้าของผู้อำนวยการในตอนนี้เข้มเสียจนแทบจะกลั่นเป็นหยดหมึกออกมาได้ เขาคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะถึงกับมีวิธีการเช่นนี้ ทำให้หัวหอกชี้ตรงเข้าใส่น่าหลานหลานแทน
ถ้าหากเป็นคนทั่วไป เขาไล่ออกแล้วก็คงจะไล่ออกไป แต่น่าหลานหลานเป็นผู้มีพรสวรรค์แห่งตระกูลน่าหลาน ถ้าหากถูกวิทยาลัยขับไล่ออกไป คนในครอบครัวย่อมไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆ อย่างแน่นอน ต่อให้ตอนนี้ตนจะเป็นถึงผู้อำนวยการของวิทยาลัยก็ตาม ก็ยังต้องพัวพันกับครอบครัวอยู่
“ท่านผู้อำนวยการ ท่านก็เห็นหลักฐานนี้แล้ว ได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับนักเรียนของข้าด้วยเถิด” เฟิงจือสิงเห็นท่าทางเช่นนั้นของผู้อำนวยการแล้วจึงเอ่ยปากพูดขึ้น
“เรื่องนี้… ซือหม่าโยวเย่ว์ เจ้ามีเพียงแค่เสียงเท่านั้น ในนั้นพูดเพียงแค่ว่าคุณหนูน่าหลาน มิอาจพูดได้หรอกว่าเป็นน่าหลานหลาน ดังนั้นหลักฐานชิ้นนี้ก็มิอาจใช้การได้หรอกนะ” ผู้อำนวยการ
