ซือหม่าโยวเล่อเช็ดเหงื่อเยียบเย็นบนหน้าผากพลางพูดว่า “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าทำเช่นนี้ท่ามกลางสายตามากมายที่จับจ้องอยู่ แล้วยิ่งคิดไม่ถึงว่าอาจารย์ใหญ่จะมิได้สอบสวนเลยด้วย เจ้าทำให้ข้าตกใจแทบตายแล้วจริงๆ!”
“หึๆ ใครใช้ให้เจ้าผู้อำนวยการนั่นน่ารำคาญถึงเพียงนั้นกันเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์วางมือลงบนบ่าของซือหม่าโยวเล่อแล้วพูดว่า “แต่ธิดาแห่งสวรรค์ของพวกเขาถูกไล่ออกเสียแล้ว ตระกูลน่าหลานย่อมไม่มีทางอยู่เฉยอย่างแน่นอน เกรงแต่ว่าพวกเขาจะทำให้ท่านปู่เดือดร้อนน่ะสิ”
“อืม ก็มีความเป็นไปได้อยู่นะ” ซือหม่าโยวเล่อพยักหน้า “ข้ากลับไปเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ท่านปู่ฟังก่อนดีกว่า ให้เขาระวังตัวสักหน่อย”
“ก็ได้ รบกวนท่านด้วยนะ ท่านพี่สี่”
“ขอบคุณอะไรกันเล่า ใครใช้ให้ข้าเป็นพี่สี่ของเจ้ากัน! ข้าไปก่อนนะ” ซือหม่าโยวเล่อตบบ่าซือหม่าโยวเย่ว์ก่อนจะเดินก้าวยาวๆ จากไป
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเงาหลังที่จากไปของเขาแล้วยิ้มจางๆ ตนก่อเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ แต่เขากลับไม่ตำหนิตนเลยแม้แต่ประโยคเดียว มีคนในครอบครัวเช่นนี้ช่างโชคดีเสียจริง!
พอผลักประตูใหญ่ของเรือนพักเข้ามาก็เห็นเจ้าอ้วนชวีและเว่ยจือฉีนั่งอยู่ในศาลาพักร้อนของบ้าน พอเห็นเธอเข้าแล้วเจ้าอ้วนชวีก็กวักมือเรียกทันทีเธอเดินเข้าไปแล้วนั่งลงพลางเอ่ยว่า “พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่ที่นี่หรือ”
