“ท่านพี่สี่ ท่านอย่าเพิ่งกรุ่นโกรธไป ข้าเชื่อว่าวิทยาลัยจะต้องผดุงความยุติธรรมอยู่แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์ตบบ่าซือหม่าโยวเล่อ หลังจากนั้นก็มองเหอชิวจือที่ตื่นตกใจจนร่างกายสั่นสะท้าน แล้วมองน่าหลานหลานที่มั่นอกมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าตนเองจะไม่เป็นไรก่อนจะพูดว่า “น่าหลานหลาน เหตุใดเจ้าจึงต้องทำร้ายข้าด้วยเล่า”
คำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์ทำให้จัตุรัสที่เงียบสงบร้อนระอุขึ้นมาในทันใด ทุกคนพากันมองน่าหลานหลานอย่างไม่อยากเชื่อ ที่แท้แล้วเป็นนางเองหรือที่ทำร้ายซือหม่าโยวเย่ว์!
“ซือหม่าโยวเย่ว์ เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหลนะ ข้าไปทำร้ายเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน!” น่าหลานหลานปฏิเสธ “เจ้าหายตัวไประหว่างการเลือกไข่สัตว์อสูรของนักเรียนใหม่ ข้าเป็นนักเรียนชั้นปีอื่น แล้วจะไปทำร้ายเจ้าได้อย่างไรกัน ข้ามิได้ไปที่ถ้ำด้วยกันกับเจ้าเสียหน่อยนี่”
ผู้อำนวยการพยักหน้าแล้วพูดว่า “น่าหลานหลานพูดถูก นางมิใช่นักเรียนใหม่เสียหน่อย แล้วจะไปทำร้ายเจ้าได้อย่างไรกัน!”
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่าทางเช่นนั้นของผู้อำนวยการที่คิดจะลำเอียงเข้าข้างน่าหลานหลานเสียแล้ว
“นางไม่ได้ไปก็จริง แต่นางให้ผู้อื่นทำแทนน่ะสิ ใช่หรือไม่ เหอชิวจือ เจ้าคงมิได้ผลักข้าเข้าไปบนค่ายกลนำส่งอันที่สี่อย่างไม่มีเหตุมีผลหรอกกระมัง”
เหอชิวจือถูกเรียกชื่อ ร่างกายสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นทุกคนมองมาทางตนจึงพูดติดๆ ขัดๆ ออกมา
“ข้า… ข้า…”
น่าหลานหลานเห็นท
