“รู้แล้วน่า!” ซือหม่าโยวเย่ว์เบ้ปากแล้วพูดว่า “ สิ่งของจากโบราณกาลเช่นนี้ท่านยังมีเลย แล้วยังใช้ชีวิตอยู่ภายในก้อนหินอันเล็กจ้อยเช่นนี้มาได้ตั้งหลายปีอีกด้วย ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังมีชีวิต ท่านจะต้องเป็นคนที่ร้ายกาจยิ่งคนหนึ่งอย่างแน่นอน หรือท่านจะยอมบอกข้าสักหน่อยว่าท่านเป็นใคร ข้าตามจากตัวตนของท่านก็คงจะหาได้ง่ายหน่อยกระมัง!”
“ตอนที่ข้าพบเขาข้าย่อมสัมผัสอะไรได้บ้างอยู่แล้ว พอถึงเวลานั้นข้าจะบอกเจ้าเอง!” พอพูดจบแล้วเขาก็ไม่พูดอะไรอีก และศิลาวิญญาณก็ไม่เปล่งประกายอีกเลย
“ขวับ…” ซือหม่าโยวเย่ว์โยนศิลาวิญญาณให้กับเจ้าวิญญาณน้อยแล้วพูดว่า “เจ้าเก็บมันเอาไว้ให้ข้าที”
เจ้าวิญญาณน้อยความคิดวูบไหวคราหนึ่ง ศิลาวิญญาณพลันหายไปจากเบื้องหน้าทั้งคู่แล้ว
…………………………
