วันต่อมา เฟิงจือสิงก็มาถามถึงข่าวคราวของซือหม่าโยวเย่ว์อีกครั้ง ตอนเขาเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ที่มาต้อนรับเขาในโถงรับแขก พลันตะลึงงันไปทันที “ท่านอาจารย์เฟิง เชิญนั่งก่อนขอรับ” ซือหม่าโยวเย่ว์โบกมือพร้อมรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านปู่มีธุระ ท่านพี่ทั้งหลายก็ยุ่งเหลือเกิน ดังนั้นวันนี้จึงให้ข้ามาดูแลท่านแทน”
“เจ้า… เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เฟิงจือสิงรีบเก็บซ่อนท่าทีอย่างรวดเร็วแล้วนั่งลงบนเก้าอี้พลางมองซือหม่าโยวเย่ว์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วถามขึ้น
“เพิ่งกลับมาเมื่อคืนนี้เองขอรับ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้เจ้าไปที่ไหนมาหรือ” เฟิงจือสิงรับน้ำชาที่สาวใช้ยกมาแล้วใช้ฝาถ้วยเกลี่ยปากถ้วยเพื่อให้น้ำชาคลายร้อนชาครั้งหนึ่งแต่กลับไม่ดื่ม
“ค่ายกลนำส่งนั่นส่งตัวข้าไปยังเทือกเขาอันไกลโพ้นแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นเพราะเกิดเรื่องราวบางอย่างขึ้น ข้าจึงเสียเวลาอยู่ข้างนอกนั่นระยะหนึ่งขอรับ” ซือหม่าโยวเย่ว์พยิ้มๆ “ข้าได้ยินมาว่าท่านอาจารย์เฟิงเป็นห่วงข้ายิ่งนัก ข้าซาบซึ้งในความเป็นห่วงของท่านจริงๆ”
“ในเมื่อเจ้าปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว” เฟิงจือสิงได้ฟังคำตอบของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วค่อยยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบชาคำหนึ่ง หลังจากนั้นจึงวางถ้วยลงบนโต๊ะแล้วถามต่อว่า “เช่นนั้นเจ้าวางแผนจะกลับไปที่วิทยาลัยเมื่อใดหรือ”
“หลายวันมานี้จวนแม่ทัพเกิดเรื่องบางอย่าง ดังนั้นข้าจึงคิดว่ารออีกสักพักแล้วค่อยไป มิทราบว่าข
