ญญาณน้อยสองมือกอดอกมองดูการกระทำของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วอดที่จะกลอกตาใส่ไม่ได้
“นี่ คนข้างในนั้นน่ะ ถ้าหากเจ้าตื่นแล้วช่วยโผล่หน้าออกมาให้เห็นหน่อยสิ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ตะโกนใส่ศิลาวิญญาณ
ไม่มีเสียงตอบรับ…
“ถ้าหากเจ้ายังไม่ออกมา ข้าจะขว้างเจ้าทิ้งแล้วนะ!”
ยังคงไม่มีเสียงตอบรับอยู่ดี…
“เช่นนั้นก็ดี หลิงหลง” ซือหม่าโยวเย่ว์วางก้อนหินลงบนพื้น หลังจากนั้นจึงเรียกตัวหลิงหลงออกมา
“เจ้านาย ท่านเรียกหลิงหลงเพราะคิดถึงหลิงหลงใช่หรือไม่” พอหลิงหลงออกมาแล้วก็พูดอย่างดีใจ
“ข้าอยากให้เจ้าแปลงกายเป็นอาวุธน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“อาวุธอันใดหรือ”
“ค้อน”
หลิงหลงเบ้ปากก่อนจะแปลงกายเป็นค้อนให้กับเธอ…
ชั่วครู่เดียวในมือของซือหม่าโยวเย่ว์ก็ปรากฏค้อนอันหนึ่งขึ้นมา
เมื่อเห็นรูปร่างอัปลักษณ์ในตอนนี้ของตน หลิงหลงก็ร้องคร่ำครวญอยู่ในใจ แม่คนนี้รู้จักอาวุธจริงๆ หรือไม่ เพราะเหตุใดจึงได้ทำให้ตนเปลี่ยนเป็นอาวุธเช่นนี้ได้เล่า!
ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบค้อนทุบลงไปบนศิลาวิญญาณครั้งแล้วครั้งเล่าพลางพูดว่า “ถ้าหากเจ้ายังไม่ออกมาอีก ข้าจะทุบก้อนหินนี่ให้แตกกระจายไปเลย ทีนี้คอยดูว่าเจ้าจะยังอยู่ในนี้ต่อไปได้อีกหรือไม่”
พูดจบแล้วเธอก็เงื้อค้อนขึ้นสูง ขณะที่กำลังจะทุบลงไปนั้นเองก็มีเสียงตวาดดังขึ้น “หยุดนะ!”
“โอ้… ยอมส่งเสียงแล้วหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินเสียงแล้วหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดว่า “เสียงนี้ของเจ้าช่างชวนให้คนตกใ
