ตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมาถึงจวนแม่ทัพ เมื่อยามรักษาการณ์มองเห็นเข้าแล้วอุทานอย่างยินดีขึ้นมาทันที
“คุณชายห้า ท่านกลับมาแล้ว!”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าไปทางพวกเขาอย่างเรียบๆ “อืม ข้ากลับมาแล้ว ท่านปู่ล่ะ”
“ท่านแม่ทัพเพิ่งกลับมาเมื่อครู่นี้เองขอรับ” ยามรักษาการณ์พูด “ข้าจะไปรายงานพวกเขาเดี๋ยวนี้ขอรับ”
พูดจบคนผู้นั้นก็รีบวิ่งเข้าไป เขาวิ่งไปพลางตะโกนไปพลาง “คุณชายห้ากลับมาแล้ว คุณชายห้ากลับมาแล้วขอรับ!”
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่าทีตื่นเต้นยินดีของคนผู้นั้นแล้วส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ พลางเดินเข้าไป
“โยวเย่ว์กลับมาแล้วหรือ อยู่ที่ไหนเล่า”
“น้องห้ากลับมาแล้วหรือ ในที่สุดเจ้าเด็กนี่ก็กลับมาเสียที!”
“คุณชายห้ากลับมาแล้ว!”
“…”
ขณะที่ซือหม่าโยวเย่ว์ผ่านเข้ามาในลานหน้าบ้านนั้นเอง เธอรู้สึกเพียงว่าด้านหน้ามืดลงแล้วถูกดึงเข้าหาอ้อมกอดอันอบอุ่น
“ท่านปู่” เมื่อได้กลิ่นที่คุ้นเคย ซือหม่าโยวเย่ว์ซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของซือหม่าเลี่ย
“เจ้ากลับมาได้เสียที!” ซือหม่าเลี่ยกอดซือหม่าโยวเย่ว์แนบแน่น น้ำเสียงสั่นเครืออยู่บ้าง
“ท่านปู่ ข้ายังอยู่ดีขอรับ” ซือหม่าโยวเย่ว์ตบหลังซือหม่าเลี่ยเบาๆ พลางเอ่ยปลอบ
“น้องห้า ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว ถ้าหากเจ้ายังไม่กลับมาอีก พวกเราทุกคนต่างวางแผนจะไปตามหาเจ้าอยู่แล้วเชียว!” พวกซือหม่าโยวหรานพากันวิ่งเข้ามาในลานบ้าน เห็นซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาจากอ้อมกอดของซือหม่าเลี่ย
“ท่านปู่ช่างล
