่งมาถาม“ท่านปรมาจารย์ ตรงไปข้างหน้า เดินไปสองซอยแล้วเลี้ยวซ้ายก็ถึงแล้วขอรับ” คนที่ถูกรั้งตัวเอาไว้เอ่ยตอบ“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณมาก!” ซือหม่าโยวเย่ว์เพิ่งเคยมีคนมองด้วยสายตาเคารพนับถือเป็นครั้งแรกจึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างสิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือคนที่นี่มองเพียงปราดเดียวก็ดูออกแล้วว่าเธอออกมาจากเทือกเขาผู่สั่ว ผู้ที่กล้าเข้าไปในเทือกเขาผู่สั่วตัวคนเดียว จะต้องเป็นคนที่ร้ายกาจยิ่งอย่างแน่นอน ทุกคนก็ย่อมต้องนับถือเป็นอย่างยิ่งอยู่แล้วเธอไปยังสมาคมปรมาจารย์วิญญาณตามเส้นทางที่คนผู้นั้นบอก ที่นั่นมีค่ายกลส่งตัวไปยังเมืองหลวงอยู่เมื่อนึกถึงคนที่ผลักตนในตอนนั้น มุมปากเธอก็ยกยิ้ม ตนกำลังจะกลับไปแล้ว แม่นั่นเตรียมรับมือกับการแก้แค้นของตนพร้อมหรือยังเล่า…………………
และในเวลาเดียวกันนั้นเอง ณ เทือกเขาผู่สั่วแห่งดินแดนอี้หลิน ซือหม่าโยวเย่ว์ขี่ย่ากวงหนีสะบักสะบอมออกมา เดิมทีคิดว่าพอออกมาจากเทือกเขาก็ใช้ได้แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าพวกมันจะไล่ตามเธอมาอีกหลายร้อยลี้
และเมืองที่อูหลิงอวี่บอกว่าอยู่ห่างออกไปไม่ไกลแห่งนั้น เธอขี่ย่ากวงวิ่งมากว่าครึ่งวันจึงจะมองเห็น
“ระยะทางไกลถึงเพียงนี้ ก็คือสถานที่ที่เขาบอกว่าไม่ไกลอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บตัวย่ากวงเข้าไปภายในมณีวิญญาณ “คราวหน้าถ้าหากให้ข้าได้พบเจอเขาอีก ข้าจะต้องถลกหนังเขาออกมาอย่างแน่นอน!”
เธอเข้ามาในเมือง เมื่อผู้คนได้เห็นท่าทางสะบักสะบอมของเธอแล้วไม
