ริมฝีปากทั้งคู่ประกบกันอย่างนุ่มนวล แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นเล็กน้อย
อูหลิงอวี่หรี่ตาทั้งสองน้อยๆ ความรู้สึกนี้ยอดเยี่ยมกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้เสียอีก
“โอ๊ย…” ซือหม่าโยวเย่ว์อาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันระวังกัดลงไปบนริมฝีปากเขา หลังจากนั้นก็มุดตัวลงไปข้างล่าง หนีออกไปจากการสะกดนิ่งของเขา
“ท่านป่วยเป็นโรคจิตหรือไง!” เธอยืนห่างออกไปไกลพลางมองอูหลิงอวี่อย่างระแวดระวัง
อูหลิงอวี่ลูบริมฝีปากของตนเอง เขาได้กลิ่นคาวเลือดของเขา
“กัดได้รุนแรงจริงๆ นะ!” เขาพูดเสียงอ่อน มองไม่เห็นแววโกรธบนใบหน้า
“แน่นอนอยู่แล้ว!” ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่เขาแล้วพูดว่า “ข้าเป็นชายแท้นะ ไม่มีความสนใจในตัวบุรุษอย่างท่านหรอก!”
“หืม เหตุใดข้าจึงได้ยินว่าตอนเจ้าอยู่ในเมืองหลวงก็เอาแต่เกาะแกะบุรุษผู้หนึ่งไม่ห่าง คอยเอาอกเอาใจอยู่ตลอดเลยเล่า” อูหลิงอวี่เช็ดเลือดที่ริมฝีปากล่างแล้วพูดขึ้น
“ท่านก็บอกเองนี่ว่าเคยได้ยินมา ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าข่าวลือเชื่อถือไม่ได้ คุณชายเช่นข้าชมชอบหญิงงามต่างหากเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดปดหน้าตาเฉย
“หึๆ” เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของซือหม่าโยวเย่ว์ เขาก็หัวเราะขึ้นมาในทันใด
“ท่านชมชอบบุรุษอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์กลอกตาขึ้นลงหลายรอบ ในท้ายที่สุดก็จับใจความสำคัญได้จึงพูดว่า “ท่านเป็นพวกเบี่ยงเบนนี่นา!”
อูหลิงอวี่มองแววตาแดงก่ำของซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เจ้าว่าอะไรนะ”
