ตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์อาบน้ำกลับมาก็เห็นท่าทางที่อูหลิงอวี่เอนพิงต้นไม้พลางยกมุมปากยิ้มน้อยๆ
“เจ้าอาบเสร็จแล้วหรือ” แสงสว่างเบื้องหน้าถูกเงาร่างบังเอาไว้ อูหลิงอวี่จึงลืมตาขึ้นเอ่ยถาม
“อืม” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยตอบเบาๆ แล้วพูดว่า “ท่านคงมิได้แอบดูกระมัง”
“เจ้ามีอะไรน่าดูกันเล่า” อูหลิงอวี่พูด
“หึๆ” เธอออกจะหุ่นดีมิใช่หรือ แต่ก็แค่ไม่ได้เผยออกมาเท่านั้นเอง
“แล้วตอนนี้จะทำอะไรต่อ” อูหลิงอวี่ถาม
“หิวแล้ว หาอะไรกินดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
อูหลิงอวี่เบ้ปากเล็กน้อย กินอีกแล้วหรือ
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ได้สนใจการตอบสนองของเขาแล้วมาที่ริมฝั่ง ก่อนจะหยิบเอางูที่เพิ่งฆ่าไปออกมาแล้วใช้กริชตัดแบ่งเป็นส่วนๆ หลังจากนั้นก็เก็บส่วนที่เหลือเข้าไป เหลือเอาไว้ส่วนหนึ่งแล้วใช้น้ำในแม่น้ำล้างจนสะอาด
“เจ้าคิดจะกินสิ่งนี้อย่างนั้นหรือ” อูหลิงอวี่เดินเข้ามาก็เห็นซือหม่าโยวเย่ว์กำลังง่วนอยู่กับเนื้องูจึงขมวดคิ้วจนแทบผูกเป็นปม
ซือหม่าโยวเย่ว์เหลือบมองเขาปราดหนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าท่านไม่ชอบ จะไม่กินก็ได้นะ ถึงอย่างไรแม้ท่านจะไม่กินอะไรเลยก็ไม่มีทางรู้สึกหิวอยู่แล้วนี่”
อูหลิงอวี่ถูกเธอสกัดเช่นนี้จึงได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ โดยไม่เอ่ยคำพูดอีก
ซือหม่าโยวเย่ว์ล้างเนื้องูจนสะอาดแล้วหยิบหม้อใบหนึ่งออกมา ก่อนจะใส่เครื่องปรุงรสต่างๆ ลงไป แล้ววางน้ำแกงเนื้องูลงบนกองไฟ หลังจากนั้นเธอก็นำส่วนที่เหลือมาเสียบแท่งเหล็กย่าง
เพียงครู่เ
