“ข้าไม่สนหรอกว่าท่านจะเบี่ยงเบนหรือไม่ ท่านบอกว่าจะจากไปอยู่แล้วนี่ ตอนนี้ก็มอบของตอบแทนอีกครึ่งหนึ่งมาให้ข้าเสีย หลังจากนี้พวกเราก็แยกทางเดินกันไปคนละทาง อย่าได้พบเจอกันอีกเลย”
“อย่าได้พบเจอกันอีกอย่างนั้นหรือ” อูหลิงอวี่ขยับร่างครั้งหนึ่งก็ไปปรากฏตัวอยู่ข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์โดยที่เธอไม่ทันแม้แต่จะเห็นการเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างชัดเจนเสียด้วยซ้ำ รู้สึกเพียงแค่ว่าตนเองคล้ายจะถูกพลังคุกคามของเขากดดันจนร่างกายขยับเขยื้อนไม่ได้
อูหลิงอวี่หยิบเอาขวดหยกออกมาขวดหนึ่งแล้วดึงมือซือหม่าโยวเย่ว์มาก่อนจะวางลงบนฝ่ามือของเธอ หลังจากนั้นก็ก้มลงพูดข้างหูเธอว่า “ต่อจากนี้ไปจงจำเอาไว้ให้ดีว่าต้องเปลี่ยนแปลงกลิ่นอายบนร่างของเจ้าเสีย ไม่อย่างนั้นหากพบกับสัตว์อสูรวิเศษที่ระดับขั้นสูงสักหน่อยเข้า เจ้าก็ไม่มีทางซ่อนตัวจากจมูกของพวกมันได้หรอกนะ แม่สาวน้อย”
ซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจอย่างหนัก เขารู้ว่าตนเป็นผู้หญิงอย่างนั้นหรือ!
อูหลิงอวี่มองดูสีหน้าของซือหม่าโยวเย่ว์อย่างพึงพอใจแล้วฝากรอยจูบไว้บนริมฝีปากของเธออีกครั้งหนึ่ง จากนั้นก็พูดว่า “ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ชอบท่าทีร้องไห้งอแงของหญิงสาว แต่ในเมื่อพวกเราก็นอนร่วมเตียงเดียวกันมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้แล้ว ข้าย่อมรับผิดชอบเจ้า จะถือเสียว่าเจ้าเป็นผู้หญิงของข้าก็แล้วกัน”
