ที่สูงกว่ามาแล้วหลายคน คนมักมุ่งสู่ที่สูงจริงๆ
หลวงจีนเฒ่ากำลังคิดว่าอารามมังกรผงาดดูแล้วไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น เขามาหยุดอยู่เบื้องหน้าเจียงฉางเซิง ค้อมกายทำความเคารพ กล่าวว่า “อมิตตาภพุทธ มรรคาจารย์ อาตมาคิดได้แล้ว แทนที่จะนั่งเฉาอยู่กลางเขาลึก มิสูมาเปิดดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อต้าจิ่งอีกแห่งดีกว่าหรือ จะได้ไม่เสียแรงที่ต้าจิ่งคุ้มครองอาตมา อาตมาจะอุทิศวิชายุทธ์ทั้งหมดที่ตนครอบครอง และก่อตั้งสำนักที่รัฐชื่อ”
เจียงฉางเซิงเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย รีบส่งกระแสจิตบอกฮ่องเต้ซุนเทียน จากนั้นกล่าวว่า “อืม ไปรอที่หน้าประตูใหญ่วังหลวงก่อนเถิด ข้าจะให้ฮ่องเต้ไปพบเจ้าด้วยองค์เอง” อย่างไรก็เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นจักรวาล ย่อมต้องต้อนรับเป็นอย่างดี หลวงจีนเฒ่ารีบกราบขอบคุณ เขาเหลือบมองหวงเทียนและเฮยเทียนที่นอนหลับปุ๋ยเบียดกันปราดหนึ่ง แล้วออกไปอย่างชื่นมื่น
ไป๋หลีถามอย่างใคร่รู้ “เขาเป็นใครหรือ” เจียงฉางเซิงหลับตาตอบ “ขั้นจักรวาลที่มาจากโพ้นทะเลผู้หนึ่งเท่านั้น” เปลือกตาไป๋หลีเต้นระริก
หลวงจีนเฒ่ามาถึงหน้าวังหลวง พบว่ามีองครักษ์ชุดขาวผู้หนึ่งรอเขาอยู่แล้ว เขาลอบทอดถอนใจกับตนเองว่าตำแหน่งของมรรคาจารย์ในต้าจิ่งช่างสูงส่งจริงๆ เขามาถึงภายในห้องทรงพระอักษรด้วยการนำทางขององครักษ์ชุดขาว
ฮ่องเต้ซุนเทียนวางตำรับลับในมือลง หันมองหลวงจีนเฒ่าแล้วเอ่ยถาม “เจ้าชื่ออะไร”
“อาตมานามว่ากัสสปะ ขอถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่
