โลกแห่งนี้แล้วย่อมแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ทำให้คนที่มิได้มีความสนใจในการกินอาหารแต่อย่างใดมาโดยตลอดอย่างเขาอดที่จะเติมชามที่สองมิได้
ซือหม่าโยวเย่ว์กินหมดแล้วก็วางชามลงบนโต๊ะพลางมองอูหลิงอวี่แล้วพูดว่า “ท่านล้างจานนะ”
“ให้ข้าล้างจานอย่างนั้นหรือ” อูหลิงอวี่สงสัยว่าหูของตนมีปัญหาหรือไม่ ตั้งแต่เล็กจนโต แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยทำเรื่องพรรค์นี้มาก่อนเลย แต่ตอนนี้มดปลวกที่โลกเบื้องล่างคนหนึ่งซึ่งเพียงแค่เขายื่นมือออกไปก็บี้ตายได้แล้วกลับใช้ให้เขาล้างจานอย่างนั้นหรือ!
“ใช่แล้ว ข้าทำกับข้าว ท่านก็ต้องล้างจานน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างมีเหตุมีผล
“เจ้าอย่าลืมสิ ข้าก็เท่ากับว่าเป็นนายจ้างของเจ้านะ ข้าให้เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าเพื่อรับค่าตอบแทนอย่างไรล่ะ” อูหลิงอวี่พูดอย่างเรียบเรื่อย
“ท่านบอกว่าจะให้ยาวิเศษเลื่อนระดับข้าสองเม็ด แต่ถ้าหากถึงเวลาแล้วท่านกลับคำจะทำเช่นไรเล่า ท่านให้ค่าตอบแทนข้าก่อนครึ่งหนึ่งสิ เช่นนั้นข้าจึงจะแน่ใจในความสัมพันธ์ฉันนายจ้างของพวกเราได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพร้อมกับยื่นมือไปตรงหน้าอูหลิงอวี่
อูหลิงอวี่มองดูมือเล็กตรงหน้าที่ดูเรียบเนียนดุจหยกภายใต้แสงจันทร์ระยิบระยับ ทันใดนั้นเขาก็มีความคิดเล็กๆ ผุดขึ้นมาว่าหากกุมมือนี้เอาไว้ในมือของตนจะให้ความรู้สึกเช่นไร
ทว่าแต่ไหนแต่ไรเขามิได้มีความรู้สึกไวต่ออิสตรี ความคิดก็ผ่านมาเพียงแค่ชั่ววูบเท่านั้น จากนั้นความคิดของเขาก็วูบไห
