วคราหนึ่ง ขวดหยกเล็กๆ ใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในอุ้งมือของเขา เขาวางขวดหยกเอาไว้ในมือซือหม่าโยวเย่ว์ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในถ้ำ
ซือหม่าโยวเย่ว์เปิดขวดยาแล้วลองดมดูก็มีกลิ่นหอมจางๆ โชยออกมา
“เจ้าวิญญาณน้อย” เธอส่งเสียงเรียก
“ว่าอย่างไร” เจ้าวิญญาณน้อยรับคำ
“ในเมื่อเจ้านายคนก่อนของเจ้าเคยมีปรมาจารย์หลอมยาอยู่ด้วย เช่นนั้นเจ้าก็น่าจะรู้จักยาวิเศษเลื่อนระดับกระมัง เจ้าช่วยข้าดูหน่อยสิว่าสิ่งนี้ใช่ยาวิเศษเลื่อนระดับหรือไม่” พูดจบแล้วเธอก็เก็บขวดหยกเข้าไปไว้ภายในมณีวิญญาณ
เจ้าวิญญาณน้อยหยิบขวดหยกมาเปิดดูคราหนึ่งแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว ทั้งยังเป็นยาวิเศษชั้นยอดอีกด้วย”
“เช่นนั้นก็ดี” ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ฟังคำตอบของเจ้าวิญญาณน้อยแล้วจึงเดินไปล้างจานอย่างมีความสุข
หลังจากเธอจัดการทุกสิ่งทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็ไปเดินย่อยภายในแก่งหินรอบหนึ่ง จากนั้นจึงค่อยกลับมายังถ้ำ
อูหลิงอวี่เอนกายงีบหลับอยู่บนเตียง เขารู้สึกว่ามีเงาสายหนึ่งทาบทับลงมาจึงลืมตาขึ้นแล้วถามว่า “เจ้าทำอะไรน่ะ”
“ท่านขยับเข้าไปนอนข้างในหน่อยสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ทำไมหรือ” อูหลิงอวี่ถาม
“ข้าจะนอน ท่านนอนอยู่ตรงกลางพอดี ยึดทั้งเตียงเอาไว้คนเดียวเลยนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดแล้วก็นั่งลงบนเตียงก่อนจะก้มลงไปถอดรองเท้า
“ไม่ได้หรอก” อูหลิงอวี่ปฏิเสธ
“เพราะเหตุใดหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ลุกขึ้นพลางมองอูหลิงอวี่อย่างไม่เข้าใจ
“ข้าไม่เคยชินกับการนอ
