ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ชายหนุ่มบนเตียงจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาทั้งคู่นั้นทอประกายดุร้ายท่ามกลางความมืดมิด จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นบริสุทธิ์หาใดเปรียบ
“โอ๊ย…” เขาลูบหน้าผากของตนด้วยความเคยชิน แต่กลับกระทบถูกบาดแผลบนร่างกาย ความเจ็บปวดบนร่างทำให้สติที่รางเลือนของเขาค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา
“เจ้านาย ท่านฟื้นแล้ว” เสียงของกิเลนเพลิงดังขึ้นมาจากมิติพันธสัญญา
“อืม” อูหลิงอวี่ขานรับเบาๆ เสียงหนึ่งแล้วเริ่มระลึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนตนจะหมดสติไป
เขาจำได้ว่าเขาตามร่องรอยมาจนถึงเทือกเขาผู่หลัวเพื่อตามหาของสิ่งนั้น แต่เพิ่งมาถึงได้ไม่นานอาการหมดสติที่มักเกิดขึ้นเป็นบางครั้งบางคราวก็เกิดขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อถึงเวลานั้น วิญญาณของเขาจะอ่อนแอเป็นพิเศษจนไม่อาจเรียกตัวกิเลนเพลิงได้ และในขณะนั้นก็ยังเผชิญเข้ากับสัตว์อสูรทิพย์ตัวหนึ่งอีกด้วย
ถ้าหากเป็นยามปกติ สัตว์อสูรวิเศษอย่างสัตว์อสูรทิพย์นี้ไม่คู่ควรจะอยู่ในสายตาของเขาด้วยซ้ำ แต่คิดไม่ถึงว่าคราวนี้อาการหมดสติจะจู่โจมล่วงหน้า ทำให้เขาเกือบจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่เสียแล้ว
“เจ้านาย ระยะเวลาที่ท่านหมดสติในช่วงสองปีมานี้กระชั้นเข้ามามากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว พวกเราจะต้องหาของสิ่งนั้นมาให้เร็วที่สุดจึงจะใช้ได้” กิเลนเพลิงพูดอย่างกังวลใจ
