“ข้าเข้าใจ” อูหลิงอวี่พยักหน้าพลางพูดว่า “ข้าจำได้ว่าก่อนที่จะหมดสติไปยังอยู่ที่ริมแม่น้ำ แล้วข้ามาที่ถ้ำภูเขานี่ได้อย่างไรกัน”
“เจ้านาย ท่านไม่สังเกตหรอกหรือว่าข้างกายท่านยังมีคนนอนอยู่อีกคนหนึ่งด้วย” กิเลนเพลิงพูดอย่างขบขันอยู่บ้าง
อูหลิงอวี่สะดุ้งคราหนึ่ง ข้างกายเขามีคนที่เขาไม่รู้จักนอนอยู่ ถ้าหากนางคิดจะฆ่าตนก็คงจะลงมือได้อย่างง่ายดายยิ่ง
“เจ้านาย ท่านอย่าได้ตื่นตระหนกไปเลย เป็นนางนั่นแหละที่ช่วยท่านเอาไว้” กิเลนเพลิงพูด
ต่อให้ระยะนี้วิญญาณของเขาจะค่อนข้างอ่อนแอและภายในถ้ำภูเขาจะค่อนข้างมืดมิด แต่ก็มิได้หมายความว่ามีคนนอนอยู่ข้างๆ ทั้งคนแล้วยังไม่รู้ตัว
เขานึกถึงตอนที่ฟื้นขึ้นมาครั้งหนึ่งด้วยสติอันรางเลือนก่อนหน้านี้แล้วมองเห็นนัยน์ตามีชีวิตชีวาคู่หนึ่ง คนที่อยู่ข้างกายใช่นางหรือไม่หนอ
“นางแทบจะแทรกตัวเองเข้าไปอยู่ในความมืดอยู่แล้ว การมีตัวตนอยู่ก็ช่างน้อยนิด เจ้านายมิได้สังเกตเห็นชั่วคราวก็เป็นเรื่องปกติ” กิเลนเพลิงปลอบประโลมเจ้านายของตน
อูหลิงอวี่หยิบยาวิเศษเม็ดหนึ่งออกมาจากภายในแหวนเก็บวัตถุ มองปราดเดียวก็รู้ว่าระตับของยาวิเศษนี้สูงกว่ายาวิเศษที่ซือหม่าโยวเย่ว์ให้เขากินเสียอีก เขากินยาวิเศษลงไปแล้วเคลื่อนพลังวิญญาณบนร่างมาเร่งการออกฤทธิ์ของยาวิเศษ
