หตุผลอยู่ เช่นนั้นก็ช่วยเขาก่อนแล้วกัน”
เธอกลับไปยังริมฝั่งแล้วพลิกร่างชายผู้นั้นกลับมา ก็เห็นว่าบริเวณท้องของเขามีบาดแผลขนาดใหญ่คล้ายกับถูกกรงเล็บของสัตว์อสูรวิเศษอะไรบางอย่างทำร้าย ตั้งแต่ทรวงอกซ้ายยาวตลอดมาจนถึงเอวขวา
“ได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ เสียเลือดไปมากมายถึงเพียงนี้แต่ยังไม่ตาย นับเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ เลย” เธอมองดูบาดแผลบนร่างของชายหนุ่มแวบหนึ่งแล้วส่งเสียงจุ๊ปาก
“เย่ว์เย่ว์ เจ้ายังอยากจะช่วยอยู่หรือไม่” เจ้าคำรามน้อยลอยมาอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยถามขึ้น
“ตอนนี้ยังไม่ตายหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด จากนั้นเธอก็พลิกหาดูภายในแหวนที่บิดาทิ้งเอาไว้ให้รอบหนึ่ง ก็หายาวิเศษที่เขาทิ้งเอาไว้พบ เธอหยิบออกมาให้เขากินลงไปเม็ดหนึ่ง พอกินหมดแล้วเธอจึงเพิ่งเห็นคำว่าขั้นสี่ที่เขียนอยู่บนขวดหยก นี่คือสิ่งล้ำค่าที่มีอยู่น้อยจนนับนิ้วได้ในทั้งอาณาจักรตงเฉิน
เมื่อนึกถึงว่าตนถึงกับนำยาวิเศษขั้นสี่ให้คนที่ไม่รู้จักผู้หนึ่งกินลงไป เธอก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาไม่น้อยเลย
“เช่นนี้ก็ใช้ได้แล้วหรือ” เจ้าคำรามน้อยถาม
“สิ่งนี้คือยาวิเศษขั้นสี่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ตอนนั้นที่ข้าได้รับบาดเจ็บ แม้แต่จวนแม่ทัพก็ยังไม่มียาวิเศษขั้นสี่เลย ท่านปู่ยังต้องไปพบปรมาจารย์ศิลาอะไรนั่นแล้วเอาของไปแลกยาวิเศษขั้นสามสองเม็ดมา”
พอพูดถึงซือหม่าเลี่ย เธอก็คิดถึงเขาขึ้นมาอยู่บ้าง
“ตอนนี้ก็ไม่รู้เลยว่าท่านปู่เป็นอย่างไรบ้างแล้ว ข้าไม่
