ท่านอาจารย์ใหญ่ ก็เดาความคิดในใจของเขาได้แล้ว แต่เขาก็ไม่คิดอยากพูดอะไร
“ยังมีเรื่องอันใดอีกหรือไม่ หากไม่มีเรื่องใดแล้วข้าก็ขอตัวกลับก่อนล่ะ พรุ่งนี้ต้องพาพวกเขาไปเลือกไข่สัตว์อสูร จะต้องกลับไปเตรียมตัวเสียหน่อย”
“อืม การเลือกไข่สัตว์อสูรเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับนักเรียน จะต้องเตรียมการให้ดีๆ ตระเตรียมจัดหาไข่สัตว์อสูรเอาไว้เรียบร้อยแล้วหรือไม่” ท่านอาจารย์ใหญ่ถาม
“วันนี้มาถึงหมดแล้ว ตอนนี้คาดว่าคงจะส่งเข้าไปเรียบร้อยแล้วล่ะ” เฟิงจือสิงเอ่ยตอบ
“เช่นนั้นเจ้ากลับไปเตรียมตัวเถิด” ท่านอาจารย์ใหญ่พูด “จำไว้ว่าต้องระวังให้ดี อย่าให้พวกเขาเข้าไปถึงห้องของไข่มรณะนั่นได้ล่ะ มิฉะนั้นก็คงจะเสียโอกาสไปเปล่าๆ เลย”
“ในเมื่อเป็นไข่มรณะ แล้วเหตุใดจึงไม่ขจัดออกไปเสียเล่า” เฟิงจือสิงถามอย่างไม่เข้าใจ
“นั่นเป็นสิ่งที่สืบทอดต่อกันมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้เนิ่นนานแล้ว กฎของโรงเรียนคือห้ามไปพบกับไข่ใบนั้น แต่เพราะเหตุใดนั้นข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก่อนหน้านี้มีหลายครั้งที่มีนักเรียนเข้าไปภายในห้องนั้น หลังจากออกมาแล้วต่างสติเลือนรางกันไปหมด ดังนั้นข้าจึงคิดว่าถึงแม้ว่านั่นจะเป็นไข่มรณะ แต่ต้องมีความพิเศษอะไรบางอย่างอยู่เป็นแน่ จึงได้สืบทอดต่อๆ กันมา”
“ข้าเข้าใจแล้วล่ะ” เฟิงจือสิงพูดจบแล้วจึงจากไป
ยามราตรี ขณะที่เหอชิวจือกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนของวิทยาลัย เงาร่างคนสายหนึ่งมาขวางอยู่ตรงหน้านาง
“พรุ่งนี้พวกเจ้าจ
