ายในใจของซือหม่าโยวเย่ว์เช่นเดียวกัน เจ้าวิญญาณน้อยไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่เจ้าคำรามน้อยเดาได้ว่าจะต้องเป็นเพราะนางได้เห็นความทรงจำบางอย่างในชาติก่อนอย่างแน่นอน
“เย่ว์เย่ว์น้อย เจ้าอย่าร้องไห้เลยนะ พวกเราจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเอง!” หลิงหลงปีนไปอยู่บนทรวงอกของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอื้อมมือไปปาดน้ำตาที่หางตาให้กับเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์ลืมตาทั้งสองขึ้นช้าๆ ร่องรอยหยดน้ำตาเลือนหายไปแล้ว เธอมองเงาร่างที่คล้ายกับยังไม่เลือนหายไปตรงหน้าพลางเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านแม่ เย่ว์เอ๋อร์คิดถึงท่านเหลือเกิน…”
…………………
