อจัดการธุระเรื่องอื่นๆ
หลังจากเลิกเรียนแล้วซือหม่าโยวเย่ว์และเจ้าอ้วนชวีพากันกลับไปยังเรือนพัก พลางลูบท้องที่เริ่มหิวขึ้นมาบ้างแล้ว เธอพุ่งตัวเข้าไปในห้องครัว ขณะที่ทำอาหารเธอก็อดทอดถอนใจมิได้ ทุกวันนี้ตนสิ้นเปลืองเวลาไปกับการกินตั้งมากมาย ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะเลื่อนขั้นได้เสียที
“เจ้าอย่ากังวลไปเลย ของกินนี่ช่วยฝึกยุทธ์ได้เช่นกัน” เจ้าวิญญาณน้อยสัมผัสความคิดของนางได้จึงส่งเสียงพูดออกมา
“ของกินก็สามารถฝึกยุทธ์ได้อย่างนั้นหรือ เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“นั่นเพราะเจ้าอ่อนต่อโลกน่ะสิ” เจ้าวิญญาณน้อยพูดความจริงออกมาโดยไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย
ซือหม่าโยวเย่ว์เบ้ปาก เจ้านี่ จะต้องแทงใจดำกันขนาดนี้ด้วยหรือ!
คนมีวุฒิภาวะอย่างเธอ ไม่มาต่อล้อต่อเถียงกับเด็กน้อยอยู่แล้ว จึงเอ่ยถามอย่างสุภาพว่า “กินอาหารแล้วจะฝึกยุทธ์ได้อย่างไร”
“ถึงแม้ว่าพืชทั่วไปจะไม่อาจฝึกยุทธ์ได้ แต่ว่าพวกมันก็ดูดซับปราณวิญญาณได้เช่นเดียวกัน ก่อนจะเปลี่ยนแปลงและสะสมภายในร่างกาย กลายเป็นพืชวิญญาณ” เจ้าวิญญาณน้อยพูด
เมื่อนึกถึงการสังเคราะห์ด้วยแสงของพืชที่เคยเรียนมาในชาติที่แล้ว ก็เป็นการดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์แล้วเปลี่ยนเป็นก๊าซออกซิเจน ดังนั้นการที่พืชสามารถดูดซับปราณวิญญาณได้นั้นก็เป็นสิ่งที่เข้าใจได้
“เพียงแค่สิ่งที่กินนั้นมีปราณวิญญาณอยู่ ก็ดูดซับสิ่งที่อยู่ในวัตถุดิบเข้าสู่ร่างกายได้แล้ว”
