เลือกจึงเข้ามาได้ นักเรียนที่เรียนซ้ำชั้นอย่างเขาก็ยังมาอยู่รวมกับพวกเราได้ด้วยหรือนี่!”
“พวกเจ้ารู้จักเขาหรือ”
“แน่นอนอยู่แล้วสิ คนไร้ค่าที่มิอาจสัมผัสได้แม้กระทั่งปราณวิญญาณ พวกเราก็ย่อมต้องรู้จักอยู่แล้วล่ะ!”
“สวรรค์เอ๋ย เขาเป็นคนไร้ค่าหรอกหรือ! เช่นนั้นแล้วเขามาที่ชั้นเรียนของพวกเราได้อย่างไรเล่า”
“ก็มิใช่เพราะท่านปู่ของเขาหรอกหรือ ตำแหน่งสูงส่งออกปานนั้น”
“ท่านปู่ของเขาเป็นใครกันหรือ”
“แม่ทัพใหญ่พิทักษ์อาณาจักรอย่างไรเล่า”
“ที่แท้เขาก็เป็นหลานชายของท่านแม่ทัพใหญ่นั่นเอง”
“หึ คนไร้ค่าอย่างเขา หากพวกเราคุยกันเรื่องการบำเพ็ญเหล่านั้นแล้วเขาจะฟังรู้เรื่องหรือ ต่อให้ฟังรู้เรื่องแล้วจะนำไปใช้ได้หรือ การมาที่ชั้นเรียนของพวกเรานี้ก็รังแต่จะทำให้ตัวเองขายหน้าเท่านั้นแหละ!”
“ฮ่าๆ เจ้าพูดได้ถูกต้อง”
ซือหม่าโยวเย่ว์เหลือบมองคนเหล่านั้นปราดหนึ่ง ถึงแม้ว่าพวกเขาจะพูดคุยกันค่อนข้างเบา แต่เธอก็ยังคงได้ยินอยู่ดี เมื่อเห็นว่าภายในชั้นเรียนก็มีเพียงแค่ที่นั่งแถวหลังสุดเท่านั้นที่ยังว่างอยู่ เธอจึงตรงไปยังที่นั่งนั้นแล้วนั่งลง
หลายคนที่นั่งอยู่ที่นั่งด้านหน้ามองประสานสายตากันแวบหนึ่ง หมายจะมาหาเรื่องซือหม่าโยวเย่ว์ แต่ยังไม่ทันจะลุกขึ้น เฟิงจือสิงก็เข้ามาจากด้านนอกเสียแล้ว พวกเขาจึงได้แต่นั่งกลับลงไปดังเดิม
เขามองไปยังที่นั่งแถวสุดท้ายด้วยความเคยชิน เมื่อมองเห็นเงาร่างของซือหม่าโยวเย่ว์ เขาก็ประห
