ซือหม่าโยวเย่ว์มองเห็นท่าทีของเจ้าอ้วนชวี ฝ่ามือข้างหนึ่งตบศีรษะเขาเบาๆ พลางเอ่ยคำราม
“รูปร่างเจ้าราวกับหมี หากคุณชายเช่นข้าคิดจะทำเรื่องเช่นนั้นก็คงไม่ทำกับเจ้าหรอกน่า!”
ได้ยินวาจาประโยคนี้ของซือหม่าโยวเย่ว์ เจ้าอ้วนชวีก็วางใจแล้ว มองไม่เห็นสีหน้าตื่นตระหนกบนใบหน้าอีกต่อไป แต่กลับแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้มอย่างโง่เง่าแทน พลางถามว่า “คุณชายห้า เจ้าเรียกข้าให้หยุดไว้ทำไมหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ดึงตัวเจ้าอ้วนชวีเข้ามาในห้องแล้วดึงประตูปิดพลางพูดว่า “เจ้าอ้วนชวี ข้าถามหน่อยสิ เจ้ารู้สถานการณ์ของทั้งสามคนนั้นหรือไม่ สนิทสนมกับพวกเขาหรือไม่”
“ไม่สนิทหรอก” เจ้าอ้วนชวีส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “เป่ยกงถังพูดน้อยยิ่งนัก ทั้งยังชอบการอยู่ตามลำพังมากกว่า นอกจากชื่อของนางแล้ว นางก็ไม่เคยเล่าเรื่องของนางให้ผู้อื่นฟังมาก่อนเลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบคางของตนแล้วเอ่ยว่า “อืม นางก็ดูท่าทางเย็นชา ไม่ใคร่จะชอบสนทนากับผู้คนสักเท่าไหร่จริงๆ นั่นแหละ แล้วโอวหยางเฟยผู้นั้นเล่า”
“โอวหยางเฟยก็พอๆ กันนั่นแหละ นอกจากชื่อของเขา กับที่เขาเป็นปรมาจารย์วิญญาณธาตุคู่แล้ว เรื่องครอบครัวของเขา เรื่องญาติ เรื่องบ้านเกิด พวกเราก็ไม่รู้เลย” เจ้าอ้วนชวีพูด
“โอ๊ย แต่ละคนช่างลึกลับกันถึงเพียงนี้เชียว!” ซือหม่าโยวเย่ว์บ่น “แล้วเว่ยจือฉีที่เหลือผู้นั้นเล่า เขาดูเหมือนจะช่างพูดช่างคุยพอตัวทีเดียว”
“คุณชายห้า ข้าแนะนำว่าเจ้าอย่าไปทำให
