เธอหยิบแหวนเก็บวัตถุและก้อนหินขึ้นมาแล้วรับสัมผัสแยกกันคราหนึ่ง แต่ก็ยังไม่พบอะไรพิเศษอยู่ดี หลังจากนั้นเธอก็วางก้อนหินสีดำลง ก่อนจะขูดนิ้วมือขวาของตนเองแล้วหยดเลือดลงบนแหวนเก็บวัตถุ เธอมองดูหยดเลือดของตัวเองค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปภายในแหวนอย่างช้าๆ คล้ายกับว่าไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน แต่กลับมีความสัมพันธ์ชั้นหนึ่งขึ้นมาระหว่างเธอกับแหวน เธอเพิ่งนึกสงสัยอยู่ว่าภายในแหวนวงนี้จะเป็นเช่นไร ก็รู้สึกว่าสติรับรู้ของเธอคล้ายจะถูกดึงดูดเข้าไปภายในมิติสักแห่งหนึ่ง
“นี่คือด้านในแหวนเก็บวัตถุหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูมิติที่ดูคล้ายกับห้อง ห้องแล้วห้องเล่าอย่างสนใจใคร่รู้ พลางพูดอย่างตื่นเต้นว่า “หลังจากนี้พอมีสิ่งนี้อยู่ เวลาออกไปไหนก็พกพาข้าวของไปด้วยได้ทุกอย่าง สะดวกสบายขึ้นมากเลยนะเนี่ย!”
สติรับรู้ของเธอเคลื่อนผ่านไปหลายต่อหลายห้อง ทำความเข้าใจกับสถานการณ์ภายในนั้นอย่างคร่าวๆ จนเข้าใจแล้ว เธอเพิ่งจะดึงสติรับรู้ของตนกลับมาก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในห้วงสมองของตน
“ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดคุณชายเช่นข้าก็ได้ฟื้นขึ้นมาเสียที!”
ซือหม่าโยวเย่ว์ถูกเสียงที่ดังขึ้นมาอย่างฉับพลันทำให้ตกใจจนตัวลอย จากนั้นเธอก็สงบสติอารมณ์แล้วถามขึ้นว่า “ใครน่ะ”
“อุ๊ย” หลังจากอีกฝ่ายเปล่งเสียงตกใจออกมาพยางค์หนึ่งแล้วก็เงียบไป ครู่หนึ่งหลังจากนั้นก็กรีดร้องอย่างตกใจออกมา “เจ้าถึงกับจำข้าไม่ได้แล้วหรือนี่!”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองไปรอบห้อง
