“เฟิงจือสิงหรือ คล้ายว่าข้าจะเคยได้ยินพวกเขาเอ่ยถึงมาก่อนแล้ว ได้ยินว่าเป็นอาจารย์ที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว” ซือหม่าโยวเล่อพูด “ในเมื่อเจ้าแน่ใจแล้ว เช่นนั้นก็จัดการตามนี้แหละ ข้าจะส่งเจ้ากลับก็แล้วกัน”
“ไม่ต้องหรอก ข้ากลับเองได้อยู่แล้ว ข้าไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะ ขอตัวก่อน!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบแล้วก็โบกไม้โบกมือไปทางเขาก่อนจะหมุนกายจากไป
ซือหม่าโยวเล่อมองเงาหลังของนางแล้วก็รู้สึกว่าหลังจากที่น้องชายผู้นี้ของตนถูกทำร้ายเมื่อคราวก่อนแล้วก็รู้เรื่องรู้ราวมากขึ้น และตอนนี้นางก็บำเพ็ญได้แล้วด้วย ไม่แน่ว่าอีกไม่นานก็จะตามตนได้ทันแล้ว อยากจะปกป้องนาง ตนก็ต้องพยายามมากขึ้นอีกจึงจะใช้ได้!
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่คุ้นเคยกับภายในวิทยาลัยนัก เธอเดินตามป้ายบอกทางไปจนถึงประตูใหญ่ของวิทยาลัย เมื่อเห็นผู้คนมากมายที่ทางเข้าวิทยาลัยจึงค่อยนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันทดสอบวันที่สองของวิทยาลัย
“คนต่อไป โอวหยางเฟย” อาจารย์ผู้ทำการทดสอบตะโกนไปทางฝูงชน
ขณะนี้เอง ชายคนหนึ่งก้าวออกมาตรงหน้าฝูงชนตามการร้องขอของอาจารย์ เขาวางมือลงบนลูกแก้วทรงกลม ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูครู่หนึ่ง เมื่อโอวหยางเฟยปล่อยพลังวิญญาณเข้าไปในลูกแก้ว พลันลูกแก้วก็เปล่งประกายสีแดงและสีเขียวออกมา
“สวรรค์ สวรรค์เอ๋ย เป็นธาตุคู่ไม้ไฟเลยหรือนี่! คราวนี้ถึงกับมีปรมาจารย์วิญญาณธาตุคู่อยู่ด้วย! ช่างดีเหลือเกิน! ฮ่าๆๆๆ…” อาจารย์ผู้ทำการทดสอบเห็นปฏิกิริยาของ
