ื่อครู่นั้นช่างเจ็บปวดจริงๆ!
“เหตุใดเจ้าจึงยอมให้นางไปที่ชั้นเรียนของเจ้าเล่า” คนที่อยู่ข้างกายเฟิงจือสิงเอ่ยถาม
“ก็ตามความรู้สึกน่ะขอรับ” เฟิงจือสิงพูด “ท่านว่าเขาแตกต่างจากที่เขาเล่าลือกันหรือไม่ โจมตีคนด้วยความเร็วขนาดนั้น จุ๊ๆ ข้าอัศจรรย์ใจในตัวเขายิ่งนัก นอกจากนี้ตอนที่มองเห็นข้า เขาก็มิได้มีท่าทีลุ่มหลงเลยแม้แต่น้อย”
“ตามใจเจ้าก็แล้วกัน ตั้งแต่ที่ข้าหาตัวเจ้ามา ก็ยกให้เจ้าตัดสินใจเรื่องราวเหล่านั้นทั้งหมดอยู่แล้วล่ะ” คนผู้นั้นพูด
“ท่านอาจารย์ใหญ่ ท่านไว้ใจข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือขอรับ ไม่กลัวว่าข้าจะสอนเด็กกลุ่มนั้นได้ย่ำแย่เลยหรือ” เฟิงจือสิงมองคนผู้นั้นอย่างมิได้มีความลึกซึ้งใดๆ
“มีอะไรให้กลัวกันเล่า ข้ายังไม่รู้จักเจ้าดีอีกหรือไร” ท่านอาจารย์ใหญ่ผละออกมาจากหน้าต่างแล้วนั่งกลับลงบนที่นั่งของตน เมื่อครู่เขากำลังสนทนาเรื่องราวอยู่กับเฟิงจือสิง ก็ถูกเขาเรียกไปดูฉากที่ซือหม่าโยวเย่ว์ทุบตีผู้อื่น
“ฮ่าๆ ท่านไม่กลัว ข้าก็ไม่กลัวแล้วละ ข้าขอตัวไปดูก่อนแล้วกันว่าเป็นเด็กร้ายกาจกลุ่มไหนกันที่ตกมาอยู่ในกำมือข้า” เฟิงจือสิงพูด
“ชั้นเรียนของเจ้าเป็นกลุ่มเด็กที่ล้วนแต่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมที่สุดในคราวนี้ เจ้าก็ผ่อนคลายลงสักหน่อยเถิด”
“อืม ข้าจะพยายาม ข้าจะทำให้ช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ที่นี่ยากลืมเลือนเลยทีเดียว!” เฟิงจือสิงพูดจบแล้วก็ออกไปจากห้องทำงานของท่านอาจารย์ใหญ่
หน้าห้องเรียน หลังจากที่
