านฉีได้อย่างไร จนกระทั่งตอนที่เธอตอบโต้เสร็จ น่าหลานฉีก็ถูกทำร้ายจนลงไปกองอยู่กับพื้นเรียบร้อยแล้ว
เดิมทีคิดว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะจบเรื่องลงเช่นนี้ แต่เธอกลับใช้เท้าหนึ่งเหยียบบนร่างน่าหลานฉีพร้อมดึงมือขวาของเขามาด้านหลัง ได้ยินเพียงเสียงกร๊อบครั้งหนึ่ง ก็ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมดังก้องสะท้อนทั่ววิทยาลัย
“คุณชาย วันนี้ไม่มีเวลามาเล่นเป็นเพื่อนเจ้าแล้ว คราวหน้าอย่าได้มาปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีก ไม่อย่างนั้นก็คอยดูเจ้าพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่าได้เลย!“ ซือหม่าโยวเย่ว์ก้าวลงมาจากร่างน่าหลานฉีอย่างมั่นคง ก่อนจะเตะเขาแรงๆ สองครั้ง จากนั้นก็หมุนกายจากไป
ทุกคนต่างพากันตื่นตะลึงเพราะการกระทำของซือหม่าโยวเย่ว์ นี่คือซือหม่าโยวเย่ว์ที่เล่าลือกันว่าใจเสาะอ่อนแอและเอาแต่หลงใหลไม่ลืมหูลืมตาผู้นั้นจริงๆ น่ะหรือ
ความโกลาหลหน้าชั้นเรียนระดับสูงแพร่ไปทั่ววิทยาลัยอย่างรวดเร็ว ทุกคนล้วนไม่กล้าเชื่อหูของตัวเอง ถ้าหากไม่ใช่เพราะคนเหล่านั้นยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นจริงๆ ย่อมไม่มีใครกล้าเชื่อเลยแม้แต่คนเดียวแน่นอน
ในอาคารสูงที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล คนสองคนกำลังมองดูความเคลื่อนไหวทางนี้ หนึ่งในนั้นก็คือเฟิงจือสิงที่ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นก่อนหน้านี้นี่เอง
“ช่างเป็นเจ้าเหมียวน้อยที่ร้ายกาจเสียจริง!” เฟิงจือสิงเห็นการกระทำเมื่อครู่ของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็อมยิ้มพูดขึ้น ทว่าในใจกลับบีบรัดแน่น ลูกเตะเม
