ี่ชายทั้งหลายก็น่าจะกลับมาเรียบร้อยแล้ว
“คุณชายเจ้าคะ คุณชายสี่กลับมาแล้ว กำลังรอท่านอยู่ที่โถงรับแขกเจ้าค่ะ” อวิ๋นเย่ว์พูดอยู่นอกประตู
“ข้ารู้แล้ว บอกเขาทีนะว่าข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์ลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วออกคำสั่งกับอวิ๋นเย่ว์
“เจ้าค่ะ” อวิ๋นเยว่รับคำเสียงหนึ่งแล้วก็จากไป
ซือหม่าโยวเย่ว์วางหีบเอาไว้ใต้หมอน เธอที่กำลังรีบร้อนออกไปมิได้สังเกตเห็นเลยว่าภายในหีบเปล่งประกายออกมาจำนวนหนึ่ง
“ท่านพี่สี่ ท่านกลับมาแล้วหรือ” พอซือหม่าโยวเย่ว์มาถึงโถงรับแขกแล้วก็เห็นซือหม่าโยวเล่อกำลังดื่มชาอยู่ที่นั่น
ซือหม่าโยวเล่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์เข้ามาจึงวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยว่า “ข้ามาเรียกเจ้าไปกินข้าวน่ะ”
“ท่านให้เด็กมาเรียกข้าสักคำหนึ่งก็พอแล้ว ทำไมต้องอุตส่าห์มาถึงนี่ด้วยตัวเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินเขาบอกว่ามาเพื่อเรียกตนไปกินข้าว จึงไม่เดินเข้าไปด้านในอีกแล้วยืนพูดอยู่ตรงหน้าประตูว่า “เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเดี๋ยวนี้เลยเถอะ”
ซือหม่าโยวเล่อลุกขึ้นแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังลานบ้านพร้อมนางพลางเอ่ยว่า “ที่ข้ามาเพราะยังมีอีกเรื่องหนึ่งอยากจะบอกเจ้าด้วย”
“อะไรหรือ”
“ท่านอาจารย์มู่บอกว่าถ้าหากพรุ่งนี้เจ้ายังไม่ไปที่วิทยาลัยอีก ก็จะให้อาจารย์ใหญ่ไล่เจ้าออกแล้วนะ ต่อให้เป็นองค์จักรพรรดิมาขอร้องให้ก็ไม่มีทางให้เจ้าเข้าเรียนอีกต่อไปแล้ว” ซือหม่าโยวเล่อพูด
“ท่านอาจารย์มู่หรือ เป็นท่านอาจารย์มู่คนไหนกัน”
