ซือหม่าโยวเย่ว์กะพริบตาปริบๆ แล้วมองซือหม่าโยวเล่ออย่างสงสัย
เห็นท่าทีเช่นนั้นของซือหม่าโยวเย่ว์ ซือหม่าโยวเล่อก็ตบศีรษะของเธอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ก็คืออาจารย์ประจำชั้นของพวกเจ้าอย่างไรเล่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงอาจารย์ประจำชั้นขึ้นมา ก็เหมือนกับครูประจำชั้นในชาติก่อนนั่นแหละ ที่นอกจากจะสอนหนังสือแล้วยังต้องคอยดูแลจัดการเรื่องต่างๆ ภายในชั้นเรียนอีกด้วย
ซือหม่าโยวเล่อมองดูท่าทีเงียบงันของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็คิดว่านางไม่อยากไป จึงเอ่ยว่า “แต่ถ้าเจ้าไม่อยากไป พรุ่งนี้ข้าจะไปพูดกับท่านอาจารย์มู่ให้เอง เพียงแต่ว่าเช่นนั้นแล้วต่อจากนี้ไปเจ้าจะไปที่วิทยาลัยอีกมิได้แล้วนะ”
“ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้ข้าจะไปเรียนพร้อมกันกับท่าน” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยพลางส่ายหน้า
ก่อนหน้านี้เธอไม่อาจบำเพ็ญได้ ดังนั้นเธอจึงไม่ชอบไปอ้อยอิ่งอยู่ที่โรงเรียน แต่ตอนนี้เธอบำเพ็ญได้แล้ว สองวันมานี้ก็ค้นพบสิ่งที่ศึกษาได้มากพอสมควร ถึงแม้ว่าพรุ่งนี้จะค่อนข้างกระชั้นชิดอยู่บ้าง แต่ว่าก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่โตอะไรเลย
ต่อจากนั้น ตอนที่กินอาหารค่ำ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็บอกเรื่องที่จะไปวิทยาลัยกับซือหม่าเลี่ย ซือหม่าเลี่ยเองก็รู้สึกว่าตอนนี้ซือหม่าโยวเย่ว์บำเพ็ญได้แล้ว ให้ไปเรียนที่วิทยาลัยก็ถือเป็นเรื่องดีทีเดียว จึงพยักหน้าเห็นด้วย
ขณะนี้เอง พวกซือหม่าโยวฉีทั้งสี่คนจึงได้รู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์บำเพ็ญได้แล้ว แต่ละคนพากันยินดี
