ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูพี่ชายทั้งสองพลางพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ข้าล้างแค้นของข้าเองได้ พวกพี่ๆ ไม่ต้องเป็นกังวลแทนข้า โยวเย่ว์เติบใหญ่แล้ว ต่อจากนี้จะไม่ทำตัวแบบนั้นอีกแล้ว”
“ดี ดี เย่ว์เอ๋อร์เติบใหญ่แล้ว!” ซือหม่าเลี่ยเอ่ยอย่างตื่นเต้น
“ท่านปู่ขอรับ ก่อนหน้านี้โยวเย่ว์ไม่รู้เรื่องรู้ราว ทำให้ท่านปู่และพวกพี่ๆ เศร้าเสียใจ ล้วนเป็นความผิดของโยวเย่ว์ทั้งสิ้น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นได้จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมว่าก่อนหน้านี้นางได้ทำเรื่องผิดพลาดลงไปไม่น้อยเลยจริงๆ เพื่อหนุ่มหล่อเหล่านั้นนางได้ทำร้ายคนในครอบครัวไปไม่น้อย แต่ในส่วนลึกของจิตใจนางก็ยังรักทุกคนในครอบครัวเป็นอย่างยิ่ง ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ให้ตนใช้ชีวิตแทนนางต่อไปหรอก เหตุผลก็คือเพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเศร้าเสียใจเพราะรู้ว่านางจากไปแล้ว
“เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วไปเถิด น้องห้ารู้ข้อผิดพลาดของตนเองก็ใช้ได้แล้ว นอกจากนี้พวกเราก็ไม่เคยคิดตำหนิเจ้าในเรื่องที่ผ่านมาเลย” พี่สามซือหม่าโยวหรานพูด
คนอื่นๆ ก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด
“อืม ต่อจากนี้ไปข้าจะต้องปรับปรุงนิสัยในอดีตและใช้ชีวิตให้ดีๆ อย่างแน่นอน”
“ฮ่าๆ เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อเจ้าบอกว่าเจ้าจะแก้แค้นของเจ้าเอง เช่นนั้นพวกพี่ๆ ก็จะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวาย ทว่าหากเจ้าต้องการสิ่งใดก็บอกพวกเรามาได้ตลอด พวกพี่รอช่วยอยู่เสมอ!”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกว่าตนเองน
