้ำตารื้นขึ้นมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอรู้สึกซาบซึ้ง หรือว่าเป็นความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ในร่างกาย ด้วยความที่พวกเขาปกป้องดูแลตน เธอจึงจดจำพวกเขาเอาไว้ในหัวใจเรียบร้อยแล้ว
“เอาละ พวกเราให้น้องห้าพักผ่อนเถิด ต่อให้ยาวิเศษมีผลลัพธ์ดีเลิศ แต่นางก็อาจจะรู้สึกเหนื่อยได้อยู่ดี” พี่ใหญ่ผู้มีอำนาจตัดสินใจพูดขึ้น
“ก็ได้ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เช่นนั้นพวกเรากลับก่อนนะ น้องห้า ถ้าหากเจ้ามีความต้องการอันใดก็ต้องบอกพวกเราด้วย อย่าได้ออกไปคนเดียวอีกเป็นอันขาด”
“ใช่แล้ว ถ้าหากเจ้าออกไปคนเดียวแล้วถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บอีกจะทำอย่างไร ดังนั้นห้ามออกไปคนเดียวเป็นอันขาด”
“…”
หลังจากเอ่ยกำชับและตักเตือนเป็นร้อยเป็นพันครั้งแล้วสี่พี่น้องและซือหม่าเลี่ยจึงออกไปจากเรือนของซือหม่าโยวเย่ว์
“เฮ้อ…”
รอให้ภายในเรือนเหลือแค่ตนเพียงลำพังแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์จึงถอนหายใจอย่างหนักหน่วงครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นจึงเอ่ยอย่างอิจฉาว่า “เจ้าช่างมีญาติพี่น้องทั้งบ้านที่รักใครเจ้าดีจริงๆ ช่างโชคดีเหลือเกิน แต่ไหนแต่ไรข้าก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีช่วงเวลาที่ข้าได้รับความรักใคร่เอาใจใส่จากญาติพี่น้องด้วย ดังนั้นต้องขอบคุณเจ้ามาก ข้าจะใช้ชีวิตแทนเจ้าเป็นอย่างดีเลย ซือหม่าโยวเย่ว์”
หลังจากที่จัดการกับอารมณ์ตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ตะโกนเรียกคนด้านนอกประตู “เข้ามาหน่อย!”
“เจ้าค่ะ คุณชาย” สาวใช้สองคนก่อน
