วด ก้าวลงจากเตียงไปรินน้ำให้ตนเองหนึ่งถ้วย มือสั่นเทาทำให้กาน้ำชาสั่นไหวไปด้วย จนกระทั่งดื่มน้ำเย็นไปสามถ้วยแล้วจึงค่อยนิ่งขึ้นบ้าง
นึกย้อนกลับไปถึงความฝันเมื่อครู่ ทำไมจึงมีสองชื่อปรากฏขึ้นมาได้กันเล่า
“ซือหม่าโยวเย่ว์ ซีเหมินโยวเย่ว์…” เธอพึมพำสองชื่อนี้ออกมา “ซีเหมินโยวเย่ว์ นี่คือใครกันนะ”
ไม่รู้เพราะเหตุใดเมื่อนึกถึงชื่อนี้ขึ้นมาแล้วในใจของเธอพลันเกิดความรู้สึกเจ็บแปลบสายหนึ่งขึ้นมา…
หลังจากกลับขึ้นไปบนเตียงแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์ก็เบิกตาโตจ้องมองมุ้งกันยุงที่มีกลิ่นอายโบร่ำโบราณ สิ่งที่สมองนึกย้อนไปถึงล้วนเป็นภาพอันเลือนรางของความฝันเมื่อครู่ทั้งสิ้น รวมถึงน้ำเสียงที่เอ่ยวาจาแปลกหู หญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นเป็นใครกัน แล้วซีเหมินโยวเย่ว์ที่เธอพูดถึงคือใคร
ในขณะนี้เอง ข้างก็มีเสียงของสาวใช้ดังขึ้น
“ท่านแม่ทัพ”
“คุณชายห้าฟื้นหรือยัง” น้ำเสียงแก่ชราเล็กน้อยเอ่ยถาม
“เรียนท่านแม่ทัพ คุณชายเพิ่งจะหวีดร้องขึ้นมาเมื่อครู่ แต่พอข้าน้อยเข้าไปไถ่ถาม คุณชายกลับบอกว่าไม่มีอะไร ต่อมาภายในห้องก็ไม่มีเสียงอันใดอีกแล้ว เป็นไปได้ว่าจะหลับไปอีกแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ
“เอาละ ข้ารู้แล้ว พวกเจ้าไปเถิด”
“เจ้าค่ะ”
จากนั้นก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น ตอนที่ประตูเปิดออกซือหม่าโยวเย่ว์หลับตาลงอีกครั้ง ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้ามุ่งหน้าเข้ามาทางตนช้าๆ หลังจากนั้นก็หยุดลงข้างเตียง
“พอที เลิกแกล้งทำได้แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าต
