ื่นแล้ว” ซือหม่าเลี่ยพูดพลางมองคนที่นอนหลับตาสนิทอยู่บนเตียง
ความแตกเสียแล้ว!
ซือหม่าโยวเย่ว์ลืมตา มองดูคนที่อยู่ข้างเตียงโดยไม่พูดอะไร
นี่คือยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรตงเฉิน ท่านปู่ของตนนั่นเอง เขาสวมเสื้อผ้าสีดำทั้งร่าง ไรผมเป็นสีดอกเลาเล็กน้อย เหมือนกันกับในความทรงจำ แต่สองตาที่มองดูตนกลับแฝงไว้ด้วยความรักใคร่ทะนุถนอมและความเจ็บปวดใจอันไร้ขีดจำกัด
“เจ็บปวดมากใช่หรือไม่” ซือหม่าเลี่ยเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ไม่พูดไม่จาจึงนั่งลงข้างเตียงแล้วเอ่ยถามขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า เจ็บมากจริงๆ จนเธอรู้สึกว่ากระดูกทั่วร่างของเธอแทบแยกออกจากกันอยู่แล้ว
ซือหม่าเลี่ยหยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาราวกับเล่นมายากล จนซือหม่าโยวเย่ว์ที่มองอยู่ตกตะลึง ถึงแม้เธอจะรู้ว่าที่โลกแห่งนี้มีสิ่งของอย่างมิติเก็บวัตถุอยู่ด้วย แต่เมื่อเห็นด้วยตาตนเองแล้วก็ยังตื่นตาตื่นใจมากอยู่ดี นี่มันยอดเยี่ยมกว่ากระเป๋าในชาติที่แล้วมากมายเหลือเกิน!
ขวดหยกในมือของซือหม่าเลี่ยเป็นสิ่งที่เขาหยิบออกมาจากแหวนเก็บวัตถุ
“นี่คือยาวิเศษขั้นสองที่ข้าไปหามาจากปรมาจารย์ศิลา ทำให้ร่างกายเจ้าฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว มาสิ กินเสียเจ้าจะได้หายเจ็บปวด” ซือหม่าเลี่ยเทยาลูกกลอนสีดำเม็ดหนึ่งออกมาจากขวดแล้วใส่เข้าไปในปากของซือหม่าโยวเย่ว์
หลังจากที่ซือหม่าโยวเย่ว์กลืนยาวิเศษลงไปแล้ว รสชาติฝาดขมชนิดหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วปากของเธอ เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร ซื
