ายแค่ไหนถึงปรุงยาชั่วร้ายเช่นนั้นออกมาบำรุงความงามขนาดนั้นได้ น่ากลัวจริงๆ”
“แล้วอย่างไรอีก” เซี่ยเฉียวอยากรู้อยากเห็น
“ก่อนตายนางก็ไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไร นางด่ากราดไปหมด ทั้งดินฟ้า บิดาของนาง และเจ้าด้วย ปากร้ายมาก” โม่หลิงจื่อพ่นลมแสดงการดูถูก “ข้าทนดูไม่ไหวต่อไป จึงได้เล่าเหตุการณ์ตอนที่ได้พบกับราชครูให้นางฟัง นางจึงสงบลงได้”
เขาเล่าเหตุการณ์ตอนที่ราชครูสูญเสียความทรงจำให้นางฟังอย่างละเอียด
และยังบอกว่า แม้แต่ตอนที่ราชครูความจำเสื่อม เขาก็ยังพูดชื่อใครบางคนออกมา และเข้าก็พูดชื่อเหล่านั้นออกมาให้นางฟัง
ฮุ่ยไท่เฟยผู้นั้นยิ่งแก่ก็ยิ่งดื้อรั้น นางจึงไม่ยอมปล่อยวางเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำนี้แน่
เขาโกรธมากที่จนต้องไปที่วัดอวี้ซวีเพื่อยืมหนังสือสองสามเล่มที่เขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่ต้องแลกกับการแก้ไขดวงตาวสวรรค์ทั้งหมดนั้นมีอะไรบ้าง!
นางจึงยอมเชื่อเขาขึ้นมาบ้าง
แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น
หลังจากนั้นนางก็เริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พูดว่าบิดาของนางเห็นแก่ตัว ให้กำเนิดนางแล้วก็ไม่ยอมเลี้ยงดู ตอนจะจากไปก็ไม่ยอมบอกความจริงแก่นาง
หากนางรู้ความจริงตั้งแต่ตอนนั้นก็อาจจะไม่เกลียดเขามาจนถึงตอนนี้ก็ได้
นางยังบอกด้วยว่า แม้ว่าตอนนี้นางจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว แต่แต่ละปีที่ผ่านพ้นไปมันทำให้นางรู้จักแต่ความเกลียดชัง ต่อให้ตายไปแล้วนางก็จะไม่ยอมอภัยให้เขา
ท่าทางของนางตอนนั้นน่ากลัวมาก แม้แต่โม่หลิงจื
