นางอย่างเขินอาย รอยยิ้มของเขาหวานหยดราวกับฝนพรำในฤดูใบไม้ผลิจริงๆ เรียกง่ายๆ หวานจนทำให้คนรู้สึกเลี่ยนได้
จ้าวเสวียนจิ่งแทบอยากจะปิดตาเซี่ยเฉียวไว้
นางจะได้ไม่ถูกเจ้าปีศาจจิ้งจอกนี้ล่อลวงไป
โชคดีที่ไม่นานนัก คนตระกูลเหมิงก็ได้ข่าวและรีบมาทันที เหมิงกั๋วกงผู้นี้ก็แปลก เขาเห็นหลานชายเป็นอย่างนี้แล้ว แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย “รอดชีวิตกลับมาได้ก็ดีแล้ว ไม่ส่งข่าวกลับมาตั้งนานจนข้านึกว่าเจ้าตายอยู่ข้างนอกเสียแล้ว…”
เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็แทบจะสำลัก
เหมิงกั๋วกงพูดจบก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณรัชทายาทและนาง รวมถึงโม่หลิงจื่อด้วย
แต่ขณะที่เขากำลังจะพาเหมิงเยี่ยนจากไป เขาก็ร้องไห้ออกมาทันที
“ท่านปู่ น้องหญิง ข้าไม่ไป…พวกท่านไม่ต้องการข้าแล้วหรือ…” เมื่อเหมิงเยี่ยนเอ่ยปากอย่างนั้นทำให้เซี่ยเฉียวก็กลายเป็นหินไปทันที
ท่านปู่?
เซี่ยเฉียวขึงตาใส่โม่หลิงจื่อ “อาจารย์ ท่านไปเป็นท่านปู่ของเขาตั้งแต่ตอนไหน คงไม่ได้สอนอะไรเขามั่วๆ หรอกนะ?”
“ข้าก็ไม่รู้ว่าพวกเจ้าจะรู้จักเขานี่…” โม่หลิงจื่อลูบจมูกด้วยความเขินอาย “พอเขาอ้าปากได้ก็ถามข้าว่าข้าเป็นท่านพ่อของเขาหรือเปล่า ข้าจะตอบอย่างนั้นได้อย่างไร เป็นบิดาคงไม่ได้ เป็นปู่ฟังดูสบายใจกว่า…”
ตอนที่ 1156 ขอเงินหน่อย
อาจารย์เชื่อถือไม่ได้แต่ไหนแต่ไรมาอยู่แล้ว เขาสามารถพาคนเดินทางมาถึงเมืองหลวงได้ราบรื่นขนาดนี้ก็แปลว่าเหมิงเยี่ยนมีบุญมากแล้ว!
ส่วนเรื่องที่เขาจะ
