งนอก…” โม่หลิงจื่อเอ่ยหน้าตาเฉย
ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาตอนนี้ไม่มีแม้แต่เงินสองตำลึง!
อย่างว่าแต่สองตำลึงเลย แต่สองอีแปะก็ยังไม่มี!
ตลอดทางมานี้เขาอาศัยความอุตสาหะและความหน้าด้านไม่รู้จักอายและพยายามอ้อนวอนขอเขากินจึงเอาชีวิตรอดมาได้!
“สองตำลึง?” เซี่ยเฉียวมองเขาอย่างรู้เท่านั้น “เงินกินข้าวของท่านก็ไม่มีแล้ว? ท่านจะไปตั้งตัวใหม่หรือ”
โม่หลิงจื่อพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ข้าก็มาถึงที่นี่แล้ว ถ้าหากพบเจอคนรู้จักในอดีตเข้า จะให้บอกคนอื่นว่า วันทั้งวันข้านั่งอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไร รอให้ศิษย์เลี้ยงดูอย่างเดียวก็คงไม่ดี ข้าคิดดูแล้วว่า ข้าจะไปทำป้ายดูดวงมาและตั้งแผงขึ้นแถวๆ ประตูเมืองทำนายดวงชะตาให้คนที่ผ่านไปผ่านมา”
โม่หลิงจื่อรู้สึกภูมิใจมากจริงๆ
เขาสามารถเลี้ยงดูเด็กทารกที่เหมือนลูกแมวในมือของเขาตอนนั้นให้ยังมีชีวิตรอดได้ แถมยังยอดเยี่ยมเก่งกาจขนาดนี้!
ลูกศิษย์ของเขาโตขนาดนี้แล้ว เขาจะมาหลบๆ ซ่อนๆ ทำไม ถึงอย่างไรก็ต้องออกไปพบพวกนักพรตในวัดใหญ่ๆ พวกนั้นอวดโม้เสียหน่อย
[1] ปลาหลี ปลาคาร์ป
