ตั้งแต่เด็กรัชทายาทคงเคยคำพูดสุภาพเป็นทางการอย่างนี้แค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น เขาเปลี่ยนไปแล้ว
ดูท่าแล้ว พระชายารัชทายาทคนนี้จะเลือกมาได้ดีมากๆ…ทักษะการฝึกสามีไม่เลวเลย
เหมิงกั๋วกงเองก็ไม่ได้พบหน้าหลานชายมานานแล้ว เวลานี้เขาจึงรั้งรออยู่ที่จวนรัชทายาทต่ออีกสักระยะ และมีเรื่องอยากจะพูดกับรัชทายาทด้วยเช่นกัน เซี่ยเฉียวก็รู้งาน นางจึงพาอาจารย์ออกไปเดินเล่นในจวนรัชทายาท
ในจวนมีเรือนที่เก็บไว้ให้อาจารย์ตั้งแรกแล้ว พออาจารย์ไปเห็นที่นั่น เขาก็พึงพอใจอย่างมาก
หลังจากที่เซี่ยเฉียวแต่งงานแล้ว นางก็หาของมาประดับตกแต่งที่นี่ไว้แล้วไม่น้อย แม้ว่าจะเป็นของที่ดูหยาบคายไม่น่าสนใจ แต่ตาเฒ่าของนางชอบแบบนี้
ยกตัวอย่างเช่นมีการปลูกไม้มงคลเรียกทรัพย์ชนิดหนึ่งไว้ในเรือน
ต้นไม้เรียกทรัพย์ต้นนี้ไม่ธรรมดา มันแวววาวด้วยทองคำ มันทำจากทองคำเปลวที่เซียวเฉียวทำสั่งให้คนทำขึ้นมา แล้วผูกมันไว้กับลำต้นทีละแผ่นๆ เมื่อลมพัดมากระดาษทองก็กระพือ ดูสวยงามพร่างพราย
นอกจากนี้ยังมีถังขนาดใหญ่สองถังในลานบ้านที่เลี้ยงปลาหลี[1] สีทองเอาไว้ด้วย
ตาเฒ่าคนนี้เก็บเงินทองไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างชอบของพวกนี้ เขาไม่สามารถใช้มันได้ แต่ได้เห็นมันทุกวันก็ดีเหมือนกัน
“ข้าก็ไม่ได้มาเมืองหลวงนานหลายปีแล้ว ในเมื่อมาแล้วก็ไม่ควรที่จะอยู่แต่ในจวนไม่ออกไปไหน ศิษย์รัก การเงินข้าขัดสนเหลือเกิน ขอเงินสักสองตำลึงสิ พรุ่งนี้ข้าจะออกไปเดินเล่นข้า
