ก็ควรที่จะแกร่งกล้าสิ…”
“ของที่จะข่มปราณมังกรได้มีไม่มาก แต่ปราณมังกรนี้ค่อนข้างง่ายหน่อย อย่างเช่นตอนที่ข้ามาเมืองหลวงเมื่อสิบสองปีก่อนก็เคยเห็นของอย่างหนึ่งซึ่งเรียกว่าคฑาเชือดมังกร”
“คฑาเชือดมังกร?” แค่ชื่อก็ฟังดูชั่วร้ายไม่เบาแล้ว?
จ้าวเสวียนจิ่งเองก็สนใจเช่นกัน เขานั่งลงฟังอย่างตั้งใจ
อย่างไรก็ตาม กลิ่นที่ลอยออกมาจากร่างของโม่หลิงจือเป็นระลอกๆ ทำให้เขาอดกลั้นหายใจไม่ได้ มันรับได้ยากจริงๆ
“ก็แค่ชื่อน่ากลัวเท่านั้น ความจริงแล้วมันทำมาจากกระดูกสันหลังของฮ่องเต้ราชวงศ์ก่อน กระดูกแต่ละข้อถูกขัดเกลาก่อนจะนำมาร้อยต่อกันจนมีรูปร่างคล้ายไม้เท้าก็ไม่ใช่คฑาก็ไม่เชิง กลิ่นอายของทั้งสองราชวงศ์ขัดแย้งกันและเป็นศัตรูโดยธรรมชาติ หากนำของสิ่งนั้นมาปรุงแต่งสักหน่อยก็สามารถที่จะทำของเชือดมังกรออกมาได้จริงๆ แต่การจะทำขึ้นมาก็ไม่ใช่ง่ายๆ ผลกรรมที่ต้องแบกรับหนักหนาเอาการ” โม่หลิงจื่อเอ่ย
ตอนนั้นเขาเคยได้พิจารณาสิ่งนั้นอย่างละเอียด
ในงานชุมนุมเต๋า นอกจากจะมีการนำยันต์คาถาคัมภีร์ออกมาแสดงกันแล้ว ทุกคนยังนำอาวุธที่ร้ายกาจออกมาแข่งกันด้วย และสิ่งที่คนผู้นั้นนำออกมาก็คือคฑาสังหารมังกรนี้เอง แม้ว่าชื่อของมันจะเป็นอย่างนั้น แต่คฑาสังหารมังกรนี้ก็ยังไม่ได้มีพลังน่าเกรงขามทั้งที่มันมีพลังชั่วร้ายมากพอ เพราะมันยังไม่เคยได้ใช้งานจริงๆ
ด้วยเพราะมันไม่เคยได้เปื้อนเลือดก็เลยสามารถเอาออกมาให้ทุกคนดูได้
พอเขาเห็นร
