ักของข้า ข้าคิดถึงเจ้ามากจริงๆ!”
จ้าวเสวียนจิ่งเกือบจะเตะคนผู้นี้ออกไปแล้ว
จะพูดก็พูดไปสิ ทำไมต้องจับแขนเสื้อด้วย!
“…..” เซี่ยเฉียวทำหน้าเหนื่อยหน่าย “วัดของเรามีเงินค่าธูปเทียนเก็บไว้ตั้งมากไม่ใช่หรือ อาจารย์ไม่เอามันมาด้วยหรือ”
“ก็เอามาแล้วนี่?” โม่หลิงจื่อปาดหน้าตาด้วยความลำบากใจ “ต้องโทษพวกโจรชั่วพวกนั้น ข้าออกเดินทางมาได้ไม่กี่ลี้ก็ถูกพวกมันปล้นแล้ว…ข้าถูกปล้นเงินไปยังไม่พอ ข้ายังถูกจับไปใช้แรงงานหนักด้วย ข้าทำอยู่สองเดือนก็หนีออกมา พอคิดจะกลับไปที่วัด แต่คิดไปคิดมาข้าก็ไม่มีเงิน นิสัยอย่างข้าไม่พ้นต้องล่วงเกินคนอื่นอีก คงจะเอาชีวิตไม่รอด ข้าก็เลยกัดฟันเดินทางมาเมืองหลวง…”
“ศิษย์รัก ตลอดทางมานี้ข้าลำบากมากจริงๆ…” โม่หลิงจื่อร้องไห้จริงๆ
ไม่จำเป็นต้องพูดเซี่ยเฉียวก็รู้ว่าเขาต้องแย่แน่นอนอยู่แล้ว
ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขา…
