ซี่ยเฉียวดีกับเซี่ยผิงกั่งแทบจะเล่ากับเขาแล้ว ในใจจ้าวเสวียนจิ่งก็รู้สึกอิจฉามาก เขาอดอยากทำอะไรสักหน่อยไม่ได้ แต่น่าเสียดายขณะที่เขากำลังจะทำธุระสำคัญ ก็มีเสียงรายงานดังมาจากข้างนอกเสียก่อน
“รัชทายาท พระชายา ข้างนอกมีขอทานคนหนึ่งมา เขายืนกรานว่าเป็นอาจารย์ของพระชายา…เดิมทีพวกกระหม่อมคิดจะไล่เขาไป แต่คนผู้นั้นพูดถึงวัดสุ่ยเย่ว์ พวกกระหม่อม…ไม่กล้าตัดสินใจ ก็เลยมาถามพระชายาดูก่อน…” คนที่อยู่ด้านนอกเอ่ยรายงาน
“ขอทาน?” เปลือกตาเซี่ยเฉียวกระตุกทันทีด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี
จ้าวเสวียนจิ่งเองก็รีบจัดการเสื้อผ้าของตนเองทันที เขาจูงมือเซี่ยเฉียวไว้ “ออกไปดูกัน”
คงไม่ใช่อาจารย์ผู้ลึกลับสูงส่งของเซี่ยเฉียวจริงๆ หรอกนะ?
ถึงอย่างไรท่านก็เป็นถึงปรมาจารย์ จะถูกคนบรรยายว่าเป็นขอทานได้อย่างไร
จ้าวเสวียนจิ่งนึกถึงท่าทางสง่างงามลึกลับสูงส่งของเซี่ยเฉียวแล้ว เขาก็คิดว่าโม่หลิงจื่อนั้นก็คงเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน นอกเสียจากว่าท่านจะไปเจอความยากลำบากอะไรมาระหว่างทาง แต่หากท่านประสบเหตุขึ้นมาจริงๆ เซี่ยเฉียวก็จะต้องเป็นกังวล ดังนั้นเขาจึงจะต้องออกไปดูด้วย
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตลอดทาง พวกเขาให้คนเชิญ ‘ขอทาน’ เข้ามาก่อนเช่นกัน
พอพวกเขามาถึงที่ห้องโถง เซี่ยเฉียวก็ตกตะลึงไปทันที
“……” เซี่ยเฉียวแทบนอยากจะหันหลังกลับและเดินจากไปทันที
แต่ขอทานรีบพุ่งเข้าไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงและคว้าแขนเสื้อของเซี่ยเฉียวไว้ “ศิษย์ร
