“เจ้ายังกล้าหลบอีก?!” เซี่ยผิงกั่งดุดัน
เซี่ยเฉียวรีบส่ายศีรษะทันที “ไม่กล้า ไม่กล้าแล้ว…”
จากนั้นนางก็หันหลับไปมองเซี่ยผิงกั่งอย่างเชื่องช้า…แล้วก็กลั้นใจ อยากจะทำเป็นปากแข็งดูอีกสักครั้ง นางครั่นคิดเล็กน้อยแล้วก็แสร้งทำสีหน้าไม่กลัวอะไรออกมา แววตาของนางดูมีเมตตาและสง่างาม “พวกเจ้า…จำคนผิดแล้วไหม”
“เจ้าคิดว่าข้าตาบอดหรือ!” เซี่ยผิงกั่งขึงตาใส่นาง
เขาจะไม่รู้จักน้องสาวของตัวเองได้อย่างไร!
ใบหน้าครึ่งท่อนบนนั้นเหมือนกับเซี่ยเซียวไม่มีผิด ผิวขาวเนียนละเอียดและยังดูดีอีก!
เขารู้ว่าปรมาจารย์โม่ใช้ใบหน้าปลอม แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าภายใต้ใบหน้าปลอมนั้นจะเป็นน้องสาวของเขาเอง!
นางหลอกใครไม่หลอก ดันมาหลอกเขาไปด้วย!
“ใต้เท้าเซี่ย เจ้าจำคนผิดไปแล้วจริงๆ นะ หรือว่าเพราะข้ากับน้องสาวของเจ้าเหมือนกันอย่างกับแกะ? ข้าฝึกตนมาตั้งสามสี่สิบปีแล้ว แต่ความตามธรรมชาติของข้าดูเหมือนเด็กสาวอายุสิบกว่าปีเท่านั้น เพื่อหลีกเหลี่ยงปัญหา ข้าจึงได้แปลงโฉม ส่วนเรื่องที่ใบหน้าข้าไปเหมือนกับน้องสาวของเจ้าก็เป็นเรื่องบังเอิญโดยแท้…หรือบางที..อาจจะเป็นอย่างที่น้องชายของเจ้าพูด ข้ากับท่านแม่ของเจ้า…”
เซี่ยเฉียวพูดมาถึงตรงนี้ก็เริ่มขี้ขลาดขึ้นมานิดๆ แล้ว แต่ก็ยังทำใจกล้าหน้าด้านพูดต่อไป “ข้ากับมารดาของเจ้า เป็นพี่น้อง….
“ที่พลัดพรากกันมาหลายปี…”
ตอนที่ 1132 ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
คนอื่นๆ แทบจะไม่ได้ยินประโยคท่อนหลังของนางแล
