้ว
เซี่ยเฉียวเองก็รู้สึกร้อนตัวเหมือนกัน นางพยายามที่จะเรียกขวัญกำลังใจกลับมา
ท่านแม่ข้าขอโทษจริงๆ…
พี่ชายใหญ่ของนางโหดเหี้ยมจนน่ากลัวจริงๆ เขาจ้องนางดุดันอย่างนี้จนกระดูกของนางสั่นเทาเหมือนจะตายแล้ว…
“พี่น้อง? มารดา มัน สิ เจ้านี่มันน่าทุบจริงๆ!” เซี่ยผิงกั่งกำลังจะปล่อยหมัดออกไปอยู่แล้ว!
เซี่ยผิงกั่งยกกำปั้นขึ้นมา และขณะที่มันกำลังจะปะทะ มันก็กระแทกเข้ากับไหล่ของจ้าวเสวียนจิ่งพอดี
“……” เซี่ยผิงกั่งชะงักไปครู่หนึ่ง
ชั่วขณะถัดมาเขาก็คุกเข่าลง
ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้นที่คุกเข่า แต่เซียวอวี้หรงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ก็คุกเข่าลงเช่นกัน
ร่างกายอันสูงส่งของรัชทายาทได้รับบาดเจ็บ!
ซังโหยวอดกลอกตามองเซี่ยผิงกั่งไม่ได้ คนที่ใช้กำลังอย่างเขาลงไม้ลงมือก็ไม่รู้จักยั้งๆ เอาไว้บ้างเลยหรือ เขาต่อยไปอย่างนั้น ไม่รู้ว่าไหล่ของรัชทายาทจะต้องใช้เวลาอีกกี่วันกว่าจะหายเจ็บ!
นอกจากนี้ จากคำพูดของเขาน่าจะแปลได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาตอนนี้ไม่ใช่ศิษย์พี่ใหญ่ แต่เป็นน้องสาวของเขา?
แต่ถ้าเป็นน้องสาวของตนก็น่าจะสามารถพูดคุยกันดีๆ ได้นี่ เขาจะร้อนใจไปทำไม
จริงสิ แล้วศิษย์พี่ใหญ่ของเขาไปไหนแล้วเล่า
ซังโหยวยิ่งสับสนมากขึ้นทุกที
จู่ๆ จ้าวเสวียนจิ่งก็เข้ามาขวางเซี่ยผิงกั่งไว้อย่างนี้ มันทำให้เซี่ยเฉียวตกใจเหมือนกัน นางนิ่วหน้าทันที “เจ็บไหม”
“พอทน” จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ขมวดคิ้วน้อยๆ เช่นกัน
เจ็บ
จะไม่เจ็บได้หรือ เ
